Bajka o misiu Puchatku i zaginionych orzeszkach

— Bajka do czytania —

W głębi Zielonego Lasu, tam gdzie promienie słońca tańczą między gałęziami starych dębów, mieszkał mały, puchaty miś o imieniu Puchatek. Jego sierść była miękka jak puch dmuchawca, a oczy błyszczały ciekawością. Każdego ranka Puchatek wyruszał na poszukiwanie przygód – dziś postanowił sprawdzić, co słychać u jego przyjaciół.

Po drodze spotkał wiewiórkę Radełko, która gorączkowo grzebała w opadłych liściach. Jej ogonek nerwowo podrygiwał, a w oczach lśniły łzy. – Co się stało, Radełko? – zapytał troskliwie Puchatek. – Zgubiłam orzeszki! – weschnęła wiewiórka. – Zebrałam ich pełen koszyk na zimę, a teraz gdzieś się zapodziały. Co ja zrobię bez jedzenia?

Puchatek zmarszczył czoło, a potem uśmiechnął się szeroko. – Nie martw się, pomogę ci ich szukać. Razem na pewno znajdziemy! – powiedział, kładąc łapkę na ramieniu przyjaciółki. I tak zaczęli przeszukiwać każdy krzaczek, każdą norkę i każdy pień, gdzie tylko mógł skryć się mały orzech.

Najpierw zajrzeli pod stary grzyb, który wyglądał jak czerwony parasol. Nie było tam nic. Potem sprawdzili dziuplę w spróchniałym drzewie – tylko kilka szyszek. Radełko już miała się poddać, gdy nagle Puchatek usłyszał cichy stukot. – Czekaj, słyszę coś! – szepnął. Podążyli za dźwiękiem i dotarli do nory pana Borsuka.

Pan Borsuk właśnie wynosił na zewnątrz trochę orzechów, które znalazł przypadkiem pod swoim legowiskiem. – Ach, to wasze? – zapytał, widząc smutną wiewiórkę. – Przepraszam, myślałem, że to porzucone zapasy. Z chęcią oddam je tobie, Radełko. – I zwrócił koszyczek pełen orzechów.

Radełko podskoczyła z radości, a Puchatek przybił z nią piątkę łapką. – Widzisz? Wystarczyło nie poddawać się i prosić o pomoc – powiedział miś. – A teraz, żebyś nie była taka smutna, podzielę się z tobą moim zapasem miodowych ciasteczek – dodał, wyciągając z plecaczka mały woreczek.

Gdy słońce zaczęło chować się za horyzont, przyjaciele usiedli na pniu, by wspólnie zjeść podwieczorek. Puchatek czuł ciepło w sercu – wiedział, że największym skarbem jest nie to, co się ma, ale to, że może dzielić się z innymi. A Radełko obiecała, że też będzie pomagać, gdy tylko ktoś będzie potrzebował.

Wieczorem, gdy księżyc wyjrzał zza chmur, a gwiazdy powoli rozbłysły na niebie, Puchatek wrócił do swojej przytulnej norki. Owinął się kocykiem z mchu, przymknął oczy i wyszeptał: – Dobranoc, lesie. Dobranoc, przyjaciele. Jutro czeka nas nowa przygoda. I zasnął, ukołysany szumem wiatru i ćwierkaniem świerszczy.