Miś Puchatek i zagubiona czapka

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkał Miś Puchatek. Miał miękkie, brązowe futerko i wielkie serce pełne ciepła. Każdego ranka budził się z promykiem słońca i wyruszał na spacer po lesie.

Pewnego dnia, idąc leśną ścieżką, Puchatek zauważył coś czerwonego leżącego pod krzakiem. Była to mała, wełniana czapka z puszystym pomponem. – Ktoś ją zgubił – pomyślał i postanowił odnaleźć właściciela. Podniósł czapkę i ruszył dalej.

Najpierw spotkał wiewiórkę Kicię, która skakała po gałęziach starego dębu. – Kiciu, czy to twoja czapka? – zapytał, pokazując znalezisko. Wiewiórka przechyliła główkę i odpowiedziała: – Nie, ja nie noszę czapek, ale widziałam, jak mały zajączek Burek biegał tędy rano. Może to jego? – Wskazała łapką kierunek, a Puchatek podziękował i pobiegł dalej.

Po chwili usłyszał ćwierkanie. Na płocie siedział ptaszek Ćwirek i czyścił sobie piórka. – Ćwirk, czy wiesz, gdzie mieszka zajączek Burek? – zapytał miś. Ptaszek zatrzepotał skrzydłami: – Oczywiście! Mieszka w norce za wielkim dębem, tuż przy polance z mleczami. Na pewno ucieszy się z czapki, bo to jego ulubiona!

Puchatek pobiegł w stronę polany. Zapukał do małych drzwi w norce. Po chwili otworzył je smutny zajączek Burek. – Och, to moja czapka! Dziękuję, Puchatku! – zawołał radośnie i przytulił misia. Okazało się, że Burek zgubił czapkę podczas zabawy w chowanego i bardzo za nią tęsknił.

Burek zaprosił misia na herbatkę z miodem i marchewkowe ciasteczka. Usiedli razem przy małym stoliczku i rozmawiali o swoich przygodach. Puchatek opowiedział o spacerach, a Burek o tym, jak lubi skakać po łące. Obaj czuli się szczęśliwi, że mogą być razem.

Gdy słońce zaczęło chować się za drzewami, Puchatek pożegnał się i wrócił do swojego domku. Włożył ciepłą pidżamę, umył zęby i wskoczył do miękkiego łóżka. Przez okno widział, jak na niebie zapalają się pierwsze gwiazdy.

Zamknął oczy i pomyślał: „Pomaganie innym sprawia, że świat staje się cieplejszy”. I powoli zasnął, otulony ciszą nocy, a gwiazdy mrugały do niego przyjaźnie przez szybę.