Przygoda Małego Misia Puchatka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, pod wielkim dębem, mieszkał miś o imieniu Puchatek. Miał miękkie, brązowe futerko i zawsze nosił czerwony szalik, który dostał od swojej mamy. Pewnego słonecznego poranka Puchatek obudził się z wielką ochotą na coś słodkiego.

Miś przeciągnął się i mruknął: "Hmm, chyba czas znaleźć najlepszy miód w lesie!" Wziął swój mały, gliniany garnuszek i wyruszył na poszukiwania. Szedł leśną ścieżką, mijając kolorowe kwiaty i śpiewające ptaki.

Po drodze spotkał małą wiewiórkę. "Dzień dobry, Puchatku! Dokąd idziesz?" zapytała, skacząc z gałęzi na gałąź. "Szukam miodu, najsłodszego w lesie" odpowiedział miś. "Może wiesz, gdzie go znaleźć?"

"Ojej, nie jestem pewna — powiedziała wiewiórka. — Ale słyszałam, że za pagórkiem jest polana pełna pszczół. Tylko musisz iść wolno i cicho, żeby ich nie przestraszyć." Puchatek podziękował i ruszył dalej, stawiając lekkie kroki na mchu.

Kiedy dotarł na polanę, zobaczył tyle kwiatów, że zakręciło mu się w głowie. Nagle usłyszał ciche bzyczenie. To pszczoła Złotka wracała do ula z pyłkiem na nóżkach. "Dzień dobry, pszczółko!" szepnął Puchatek. "Czy mogę spróbować twojego miodu?"

Złotka uśmiechnęła się (tak jak pszczoła potrafi uśmiechnąć się skrzydłami). "Oczywiście, mały misiu! Ale pamiętaj, że miód jest najlepszy, gdy poczekasz, aż dojrzeje. Weź ten mały kawałek plastra, a jutro przyjdź po więcej." Puchatek wziął plasterek, powąchał go i zjadł.

To był najsłodszy miód, jaki kiedykolwiek jadł! "Dziękuję, pszczółko!" zawołał radośnie. Wrócił do swojego dębu pełen szczęścia. Tego wieczoru, leżąc w legowisku, myślał o tym, że cierpliwość i uprzejmość zawsze przynoszą coś dobrego.

A potem zamknął oczy, a wokół niego zrobiło się cicho. Gwiazdy na niebie zaczęły migotać, a wiatr szeptał kołysankę. Puchatek ziewnął, przytulił swój szalik i szepnął: "Dobranoc, lesie. Dobranoc, gwiazdy." I zasnął spokojnie, śniąc o miodowych przygodach.