Misiowa przygoda z gwiazdami

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym lesie, gdzie drzewa sięgały nieba, mieszkał mały miś o imieniu Tuliś. Miał miękkie, brązowe futerko i wielkie, błyszczące oczy, które zawsze patrzyły ciekawie na świat. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za górami, Tuliś kładł się w swojej jaskini i… nie mógł zasnąć.

– Mamo, boję się ciemności – szeptał Tuliś, tuląc się do swojej przytulanki. Mama misia głaskała go po głowie i mówiła: – Spójrz w górę, synku. Tam, gdzie świecą gwiazdy, nie ma nic strasznego. Ale Tuliś nie widział gwiazd – jego jaskinia była zbyt głęboka.

Pewnej nocy, gdy księżyc wisiał nisko, Tuliś postanowił wyjść na zewnątrz. Usiadł na miękkim mchu i spojrzał w niebo. Było czarne jak atrament, a na nim migotały maleńkie światełka. – Kim jesteście? – zapytał cicho.

Nagle z pobliskiego dębu rozległ się szelest. To była sowa Zosia, mądra i stara. – To gwiazdy, mały misiu – powiedziała łagodnie. – Każda z nich to przyjaciel, który czuwa nad tobą, gdy śpisz. Tuliś zmarszczył nosek. – Naprawdę? A skąd wiedzą, że ich potrzebuję?

Sowa Zosia uśmiechnęła się (sowy potrafią się uśmiechać, choć rzadko to robią). – Gwiazdy widzą wszystko. Widzą, jak bawisz się z wiewiórkami, jak zbierasz jagody i jak się boisz ciemności. Dlatego świecą – żebyś wiedział, że nie jesteś sam. Tuliś spojrzał w górę i nagle jedna gwiazda zamigotała jaśniej. – To ta dla mnie? – zapytał z nadzieją.

– Tak – odparła sowa. – Możesz jej opowiedzieć o swoim dniu, a ona zapamięta każdą radość. Tuliś westchnął i zaczął mówić: – Dziś znalazłem najsłodszą malinę, a potem biegałem z zającem Heniem. Gwiazda migotała wesoło, jakby słuchała.

– A teraz – powiedziała sowa – czas wracać do jaskini. Gwiazda będzie świecić przez całą noc, aż do poranka. Tuliś wstał, przeciągnął się i ruszył do domu. Ciemność nie wydawała mu się już taka straszna. Wiedział, że nad nim czuwa przyjaciel z nieba.

Wszedł do jaskini, położył się na mchu i zamknął oczy. Przez szparę w dachu widział maleńki skrawek nieba, a na nim swoją gwiazdę. – Dobranoc, przyjacielu – szepnął. I zasnął spokojnie, marząc o malinach i tańczących gwiazdach.