Mały Minionek i Gwiazda Życzliwości

— Bajka do czytania —

W żółtej, skrzącej się krainie, gdzie mieszkały setki małych, okrągłych minionków, żył sobie mały Bimbim. Bimbim miał wielkie, błyszczące oczy i zawsze jeden niesforny kosmyk włosów sterczący do góry.

Bimbim uwielbiał zbierać rzeczy. Nie takie zwykłe, ale najbłyszczące, najkolorniejsze i najśmieszniejsze na świecie. Jego ulubionym znaleziskiem była gwiazda – nie taka na niebie, ale mała, srebrna gwiazdka, która spadła kiedyś z czyjejś zabawki.

"To jest moja najważniejsza rzecz!" – mówił Bimbim do każdego, kto chciał słuchać. Chowł ją do małej, przezroczystej kieszonki w swoim ogrodniczkowym kombinezonie i nosił wszędzie, gdzie tylko szedł.

Pewnego dnia, podczas wspólnej zabawy w dmuchanie baniek mydlanych, Bimbim usłyszał ciche pochlipywanie. To mała minionka o imieniu Lulu. Miała zapłakane oczy i trzęsła się ze smutku.

"Co się stało?" – zapytał Bimbim, przerywając pogoń za największą bańką. "Zgubiłam moją ulubioną kredkę, tą, która rysuje tęczowe linie" – wyszeptała Lulu. "Bez niej nie mogę dokończyć obrazka dla mamy."

Bimbim spojrzał na swoją srebrną gwiazdkę w kieszonce. Pomyślał chwilę – bardzo długą chwilę, jak na minionka. A potem zrobił coś, czego nikt się nie spodziewał.

Wyjął gwiazdkę, podszedł do Lulu i powiedział: "Weź ją. Może nie rysuje tęczy, ale świeci jak małe słońce. Możesz nią przyozdobić swój rysunek, a będzie najpiękniejszy na świecie!"

Lulu uśmiechnęła się od ucha do ucha, a jej oczy znów stały się wesołe. Gdy Bimbim wrócił wieczorem do swojego małego łóżeczka, czuł w środku coś ciepłego i przyjemnego. To było uczucie, które nie pochodziło z posiadania, ale z dawania.

"Dobranoc, Bimbim" – szepnęła do niego gwiazdka, którą teraz podarował Lulu. Ale Bimbim już spał, a nad jego głową, na prawdziwym niebie, świeciła jedna mała, cicha gwiazdka – ta od życzliwości.