Bajka o Milusich i Złotej Gwiazdce

— Bajka do czytania —

W krainie Tęczowych Łąk mieszkały małe, puchate stworki zwane Milusiami. Każdy Miluś miał inny kolor – jeden był żółty jak słońce, drugi zielony jak listek, a trzeci błękitny jak niebo. Najbardziej lubili ze sobą tańczyć i śpiewać, ale pewnego dnia coś zniknęło z nocnego nieba.

Milusie co wieczór siadały na pagórku i patrzyły w gwiazdy. Najpiękniejsza była Złota Gwiazdka – świeciła jaśniej niż wszystkie inne. Nagle, gdy nastała noc, Milusie nie zobaczyły jej na swoim miejscu. „Gdzie się podziała Złota Gwiazdka?” – zapiszczał żółty Miluś. „Bez niej niebo jest smutne” – dodał zielony.

Postanowili wyruszyć na poszukiwania. Żółty Miluś niósł latarenkę, zielony – mapkę, a błękitny – kubeczek z wodą. „Trzymajmy się razem” – powiedział błękitny, bo był najmądrzejszy. Szli przez las, a po drodze spotkali małą mrówkę, która niosła wielkie ziarenko. „Pomóżmy jej” – zaproponował zielony. I pomogli – mrówka wskazała im skrót przez łąkę.

Nagle przed nimi pojawiła się rwąca rzeka. „Jak przejdziemy?” – zmartwił się żółty. Błękitny rozejrzał się i zauważył długą gałąź. „Zróbmy z niej most!” – krzyknął. Trzej Milusie chwycili gałąź i razem ułożyli ją nad wodą. Każdy szedł ostrożnie, podając sobie ręce. Na drugim brzegu usłyszeli cichy płacz.

To Złota Gwiazdka – utknęła w pajęczynie między konarami. „Nie mogę się wydostać” – szlochała. Milusie nie wiedziały, co robić. Pajęczyna była wysoka, a ich rączki za krótkie. „Potrzebujemy pomocy” – powiedział błękitny. Wtedy żółtemu wpadł pomysł: „Ustawmy się jeden na drugim!”. I tak zrobili – żółty stanął na ramionach zielonego, a błękitny na górze delikatnie odczepił nitki pajęczyny.

Gwiazdka spadła prosto w ramiona Milusiów. „Dziękuję, dziękuję! Jesteście wspaniali” – zaświeciła mocniej. Milusie zaprosiły ją na wspólny piknik. Jedli jagody, opowiadali historie, a potem tańczyli do późna. Kiedy księżyc wszedł na niebo, Gwiazdka podskoczyła wysoko, zabrała ze sobą iskierki radości i wróciła na swoje miejsce.

Tego wieczoru niebo było jaśniejsze niż kiedykolwiek. Milusie patrzyli w górę i widzieli, jak Złota Gwiazdka mruga do nich. „To dlatego, że jej pomogliśmy” – szepnął zielony. „I trzymaliśmy się razem” – dodał żółty. Błękitny uśmiechnął się i powiedział: „Najważniejsze, że nie baliśmy się prosić o pomoc i sobie ufać”.

Noc zapadła cicho, a wiatr niósł zapach mięty. Milusie położyły się na trawie, owinięte w miękkie kocyki z mchu. Gwiazdy tańczyły nad nimi, a Złota Gwiazdka świeciła najjaśniej. „Dobranoc, przyjaciele” – szepnęła. I wszystkie małe stworki zamknęły oczy, wtulone w siebie, marząc o nowych przygodach, które czekają na nich razem.