Migotki i błyszczący kamyk

— Bajka do czytania —

W krainie Migotków, gdzie wszystko mieni się na żółto i złoto, mieszkały malutkie stworki. Każdy Migotek miał iskrzący się ogonek i wielkie, błyszczące oczy. Najbardziej na świecie lubili się bawić i cieszyć każdym dniem.

Pewnego ranka Migotek o imieniu Kicuś znalazł na łące wyjątkowy kamyk. Kamyk mienił się tęczą i świecił jak małe słonko. Kicuś podskakiwał z radości i trzymał go mocno w rączkach. „To mój skarb!” – szeptał z zachwytem.

Przyszedł do niego przyjaciel Lulu. „Popatrz, jaki ładny!” – powiedział Lulu i wyciągnął rączkę. „Mogę się pobawić?” Kicuś zmarszczył nosek. Nie chciał się dzielić. Schował kamyk za plecy i pokręcił głową.

Lulu posmutniał i odszedł w stronę huśtawki. Kicuś patrzył na kamyk, ale nie czuł już takiej radości. Zabawa samemu nie była fajna. „Lulu!” – zawołał i pobiegł do przyjaciela z kamykiem w dłoni.

„Weź, potrzymaj” – powiedział Kicuś i włożył kamyk w rączkę Lulu. Kamyk rozbłysnął jeszcze mocniej, a Migotki razem podskoczyli z radości. „Teraz bawimy się razem!” – zaśpiewali.

Przyszły też inne Migotki. Każdy mógł przez chwilę potrzymać błyszczący kamyk. Śmiali się, tańczyli i robili fikołki. Kamyk świecił dla wszystkich, a w serduszkach Migotków zrobiło się ciepło i przyjemnie.

Gdy zapadł wieczór, Migotki zmęczone i szczęśliwe położyły się na mięciutkich listkach. Kicuś przytulił kamyk i zamknął oczy. „Dzielenie się jest takie miłe” – pomyślał i uśmiechnął się do gwiazd.

W migotkowej krainie zapadła cisza. Każdy Migotek słyszał bicie własnego serduszka i delikatny szum łąki. Powoli wszystkie małe oczka się zamykały, a sny płynęły do nich na srebrnych obłokach. Dobranoc, Migotki. Dobranoc, mały skarbie.