Magiczna książka Olka

— Bajka do czytania —

Olek nie znosił czytać. Każda książka wydawała mu się nudna, a litery tańczyły przed oczami bez sensu. Ale pewnego dnia wszystko się zmieniło.

Pewnego popołudnia mama zabrała go do starej biblioteki. Pachniało tam kurzem i tajemnicą. Pani Maria, bibliotekarka z siwymi włosami, uśmiechnęła się do Olka i podała mu grubą książkę w niebieskiej okładce. — Spróbuj, to wyjątkowa opowieść — powiedziała cicho.

Olek niechętnie wziął książkę i otworzył ją na pierwszej stronie. W tym samym momencie zza kartek wyleciały małe, srebrne iskry. Zdziwiony spojrzał na Panią Marię, ale ona tylko mrugnęła okiem.

Zaczął czytać pierwsze zdanie i nagle poczuł, że unosi się nad ziemią. Znalazł się w ogromnym lesie pełnym świecących drzew. Obok niego stał lis w muszce na szyi i trzymał małą latarenkę. — Witaj, Olku! Jesteś naszym gościem — powiedział lis i ruszył przed siebie.

Olek szedł za lisem przez magiczny las. Spotkał mówiące sowy, tańczące motyle i drzewo, które opowiadało baśnie. Każda roślina i zwierzę miało swoją historię. Olek z zachwytem słuchał, a serce biło mu szybciej z radości.

Nagle lis zatrzymał się i wskazał na wielką księgę leżącą na polanie. — To twoja historia — szepnął. Olek otworzył ją i zobaczył własne przygody zapisane złotymi literami. Uśmiechnął się, bo zrozumiał, że każdy może być bohaterem książki.

Gdy skończył czytać, las zawirował i Olek znów siedział w bibliotece. Pani Maria patrzyła na niego ciepło. — Podobało ci się? — zapytała. Olek skinął głową i poprosił o jeszcze jedną książkę. Od tego dnia czytał każdego wieczoru.

Wieczorem Olek leżał w łóżku z nową książką w rękach. Zamknął oczy, a w głowie wirowały mu barwne obrazy. Cicho szumiały kartki, a gwiazdy za oknem migotały jak litery w magicznej księdze. Już wiedział, że książki to najpiękniejsze sny na jawie. Dobranoc, Olku, dobranoc.