Kicuś i zaczarowana książka

— Bajka do czytania —

Króliczek Kicuś mieszkał w małej norce na skraju łąki. Każdego wieczoru mama opowiadała mu bajki, ale Kicuś wolał skakać po kwiatach i ganiać motyle.

Pewnego dnia mama przyniosła do domu małą książeczkę. Na okładce był uśmiechnięty zajączek i mnóstwo kolorowych kształtów. Kicuś spojrzał, wzruszył ramionami i powiedział: „Mamo, po co mi to? Ja wolę biegać!”.

Mama uśmiechnęła się i otworzyła książkę. Zaczęła czytać cichutko, a Kicuś usiadł obok. Słowa płynęły jak muzyka, a obrazki ożywały: pojawiły się srebrne rzeki, złote mosty i smoki z pierza. Kicuś wytrzeszczył oczy.

„Mami, ale to magia!” – szepnął. Mama przytuliła go i powiedziała: „To tylko słowa i wyobraźnia, synku. Każda książka jest jak drzwi do innego świata”.

Następnego dnia Kicuś sam wziął książkę. Próbował naśladować głos mamy: „Ala ma... ma...” – czytał powoli. I wtedy wydarzyło się coś niezwykłego: z liter zaczął wyrastać mały, zielony las. Kicuś pisnął z radości!

Od tej pory każdego popołudnia Kicuś siadał pod dębem z książką. Czytał o przygodach, o gwiazdach i o tym, jak ważne jest dzielenie się. Z każdą stroną jego serce rosło, a wieczory stawały się pełne spokoju.

Kiedy nadchodziła noc, Kicuś zamykał książkę, kładł się na posłaniu i zamykał oczy. Słowa zostawały z nim w snach – tańczyły jak iskierki. Mama całowała go w czoło i szeptała: „Dobranoc, mój mały czytelniku”.

A nad łąką zapalały się gwiazdy. Kicuś wiedział, że jutro znów otworzy książkę i wyruszy w nową podróż. Bo czytanie to najpiękniejsza przygoda, która nigdy się nie kończy. Cisza, noc, dobranoc.