Serduszko, które rosło

— Bajka do czytania —

Daleko, za pagórkami, w krainie Miękkich Chmur, mieszkały sobie małe serduszka. Każde z nich miało swój domek – jeden był czerwony jak mak, drugi różowy jak wata cukrowa, trzeci złoty jak promyk słońca. Serduszka uwielbiały się bawić, ale najbardziej lubiły, gdy ktoś o nie dbał.

Pewnego dnia małe Czerwone Serduszko posmutniało. „Nikt dziś nie powiedział mi miłego słowa” – pomyślało. Usiadło na swoim listkowym fotelu i westchnęło.

Wtedy nadleciał wietrzyk Dobroć i szepnął: „Serduszko, miłość nie przychodzi sama. Musisz ją komuś podarować, a wtedy wróci do ciebie dwa razy większa”. Serduszko nie rozumiało, ale postanowiło spróbować.

Pobiegło do Różowego Serduszka, które płakało, bo zgubiło swoją iskierkę radości. Czerwone Serduszko przytuliło je i powiedziało: „Jesteś ważne”. I nagle poczuło, że w jego wnętrzu zrobiło się cieplej.

Potem poszło do Złotego Serduszka, które siedziało samotnie na pagórku. „Chodź, pobawimy się w chowanego” – zaproponowało. Złote Serduszko uśmiechnęło się i pobiegło za nim.

Kiedy wieczorem Czerwone Serduszko wróciło do domku, zobaczyło, że zrobiło się większe i jaśniejsze. „Dlaczego tak się stało?” – zapytało wietrzyka. „Bo dałeś innym kawałek swojego ciepła, a ono nie ubyło – tylko przybyło” – odpowiedział wietrzyk.

Od tego dnia wszystkie serduszka nauczyły się, że miłość to nie tylko dostawanie, ale przede wszystkim dawanie. I każdego wieczoru, zanim zasnęły, szeptały do siebie: „Jesteś dla mnie ważny”.

A kiedy księżyc otulił krainę srebrnym światłem, serduszka zamknęły oczy. Wietrzyk Dobroć nucił im kołysankę o tym, że miłość rośnie w sercu, które umie się dzielić. I tak zasnęły spokojnie, otulone ciszą i gwiazdami.