Tuptuś i zaczarowana książeczka

— Bajka do czytania —

W kolorowej łące, gdzie rosły tęczowe kwiaty, mieszkał mały zajączek Tuptuś. Miał mięciutkie futerko i długie uszy, które sterczały jak dwa patyczki. Ale Tuptuś nie lubił książek. Gdy mama zajączka wyjmowała książkę, on wolał brykać po łące.

Pewnego dnia Tuptuś znalazł w trawie małą książeczkę. Była niebieska i miała na okładce małe okienko. Zajączek zajrzał przez dziurkę i zobaczył... siebie! Skakał po łące, a obok niego biegał mały lisek. „Ojej, kto to?” – zdziwił się Tuptuś.

Kiedy dotknął łapką okienka, książeczka otworzyła się i zatańczyły przed nim kolorowe stronice. Z każdej wyfruwały małe obrazki – jabłuszka, gwiazdki, motylki. Tuptuś poczuł, że książeczka jest ciepła i przyjazna.

„Czy chcesz ze mną pofrunąć?” – zapytała książeczka cieniutkim głosikiem. Tuptuś skinął głową. Nagle znalazł się w lesie pełnym malin, gdzie ptaki śpiewały, a wiewiórki tańczyły. „To ze mnie!” – krzyknął zachwycony zajączek.

Potem książeczka zabrała go nad jezioro. Tuptuś zobaczył rybki, które zamiast pływać, grały w berka. Śmiał się tak, że brzuszek mu podskakiwał. „Już rozumiem – wszystkie te rzeczy mieszkają w książkach!” – powiedział.

Mama zajączka siedziała niedaleko z inną książką. Tuptuś przybiegł do niej i szepnął: „Mamo, pokaż mi jeszcze jedną historię. Chcę zobaczyć, gdzie polecimy dziś wieczorem!” Mama uśmiechnęła się i przytuliła go mocno.

Od tego dnia Tuptuś już zawsze wieczorem siadał z książeczka. Czasem fruwał do chmur, czasem nurkował w głębinie, a czasem tańczył z balonikami. Każda książka była jak nowy przyjaciel, który zabierał go w niezwykłe podróże.

A gdy zapadał zmrok, Tuptuś zamykał książkę, kładł ją na poduszce i szeptał: „Dobranoc, przyjacielu. Do zobaczenia jutro”. Potem zamykał oczy, a w jego śnie tańczyły kolorowe stronice. Cisza i gwiazdy otulały go do snu.