Bajka o iskierce, która nie chciała zgasnąć

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała iskierka o imieniu Lila. Lila nie była zwyczajną iskierką – mieszkała w kominku i każdego wieczoru tańczyła wesoło, ogrzewając cały dom. Ale ostatnio zrobiło się jej smutno, bo wydawało jej się, że nikt jej nie potrzebuje.

Pewnego wieczoru, gdy w domu zgasły wszystkie światła, a dzieci poszły spać, Lila westchnęła cichutko: – Czy ktoś w ogóle mnie zauważa? Może powinnam zgasnąć i zniknąć na zawsze?

Wtedy z kąta pokoju odezwał się stary, drewniany krasnal o imieniu Dębcio. – Lilo, nie mów tak! Każdego dnia ogrzewasz ten dom, a twoje ciepło czuć w sercach wszystkich, którzy tu mieszkają. Nawet gdy śpią, twoja iskierka daje im poczucie bezpieczeństwa.

Lila zdziwiła się: – Naprawdę? Myślałam, że nikt mnie nie widzi. Dębcio uśmiechnął się i powiedział: – Miłość nie zawsze musi być widoczna. Czasem jest jak iskierka – mała, ale bardzo ważna. Wystarczy, że jesteś, a już dajesz innym radość.

Tej nocy Lila postanowiła sprawdzić, czy to prawda. Wyskoczyła z kominka i cichutko poszybowała nad łóżeczkiem małej Zosi. I rzeczywiście – Zosia uśmiechała się przez sen, a jej rączka była wyciągnięta w stronę kominka, jakby szukała ciepła.

Lila poleciała dalej, do pokoju rodziców. Tata spał spokojnie, a mama miała na twarzy delikatny uśmiech. Lila poczuła, jak jej iskierka rośnie – była dumna, że może dawać tyle dobra, nawet gdy nikt o tym nie mówi głośno.

Następnego ranka Lila obudziła się w kominku i zobaczyła, że Zosia narysowała jej portret. Na rysunku iskierka była wielka i złota, a pod spodem napisane było: „Kocham cię, Lilo”. Lila zrozumiała, że miłość to nie tylko wielkie rzeczy – to także bycie przy innych, nawet gdy jesteśmy mali i cisi.

Od tamtej pory Lila nigdy nie czuła się samotna. Wiedziała, że miłość jest jak iskierka – czasem maleńka, ale zawsze może rozbłysnąć na nowo. A gdy zapadał wieczór, Lila tańczyła w kominku, a cały dom wypełniał się spokojem i ciszą.