Tajemnica Świętego Mikołaja

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, w którym zima malowała szyby w srebrne kwiaty, mieszkał Krzysio. To był chłopiec, który uwielbiał grudzień, bo wtedy wszystko pachniało wanilią i pomarańczami, a na parapecie pojawiała się mała choinka. Jednak najbardziej na świecie czekał na wizytę Świętego Mikołaja.

Pewnego wieczoru, gdy za oknem padał gęsty śnieg, Krzysio postanowił napisać do Mikołaja list. Nie prosił jednak o zabawki. Napisał: 'Drogi Mikołaju, chcę wiedzieć, kim naprawdę jesteś i jak mogę stać się tak dobry jak Ty.'

Gdy list wylądował w kopercie, Krzysio włożył go do skrzynki pocztowej. Ku jego zdziwieniu, skrzynka zamiast się zamknąć, zaiskrzyła i zniknęła w wirze śnieżnych gwiazdek. Krzysio zamrugał oczami i nagle znalazł się w starej, drewnianej chatce, a przed nim stał staruszek w czerwonym płaszczu.

'Witaj, Krzysiu' – powiedział Mikołaj, uśmiechając się ciepło. 'Widzę, że chcesz poznać prawdę. Chodź, opowiem Ci swoją historię.' Usiedli przy kominku, a Mikołaj zaczął opowiadać: 'Dawno temu, kiedy byłem małym chłopcem, też nie miałem zabawek. Ale miałem coś ważniejszego – chęć pomagania innym. Pewnej zimy, gdy sąsiadka nie miała już drewna na opał, przyniosłem jej kilka polan z lasu. Ona się uśmiechnęła, a jej oczy zaświeciły jak gwiazdy. Wtedy zrozumiałem, że dawanie jest piękniejsze od dostawania.'

Krzysio słuchał z zapartym tchem. 'Ale jak zostałeś Mikołajem?' – zapytał. Staruszek westchnął. 'Każdy może nim być, wystarczy otworzyć serce. Z czasem ludzie zaczęli mówić o moich dobrych uczynkach i nazwali mnie Świętym Mikołajem. Prezenty są tylko symbolem, a najważniejsze są dobre uczynki i pamięć o tych, którzy potrzebują pomocy.'

Potem Mikołaj poprosił Krzysia, aby zamknął oczy. Gdy je otworzył, znów był w swoim pokoju, a na parapecie leżał mały list. Był zaadresowany do niego. W środku przeczytał: 'Jesteś już Mikołajem – dla swojej rodziny, przyjaciół i dla tych, którym pomagasz. Pamiętaj, że każdy dobry uczynek rozświetla świat jak gwiazda na niebie.'

Krzysio zrozumiał, że magia świąt nie polega na dostawaniu, ale na dawaniu. Następnego dnia, zamiast czekać na prezenty, upiekł ciasteczka dla samotnej pani Elizy z sąsiedztwa, a swoją ulubioną książkę podarował młodszej siostrze. Czuł się szczęśliwszy niż kiedykolwiek.

Wieczorem, leżąc w łóżku i patrząc na migoczące gwiazdy, szepnął: 'Dziękuję, Mikołaju. Teraz wiem, że prawdziwym darem jest dobroć.' W jego sercu zapanował spokój, a sny przyniosły mu obraz świata pełnego uśmiechów i ciepła. I wtedy, wraz z ostatnim tchnieniem wiatru, usłyszał cichy szept: 'Dobranoc, mały Mikołaju.'