Bajka o małym misiu i świętym Mikołaju

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkał mały miś o imieniu Fredzio. Każdej zimy, gdy pierwszy śnieg przykrywał ziemię, Fredzio wyglądał przez okno i wypatrywał św. Mikołaja.

Bardzo chciał zobaczyć jego czerwony płaszcz i białą brodę. Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za pagórki, usłyszał cichutkie „puk, puk” do drzwi. Otworzył – a tam stał uśmiechnięty Mikołaj z małym, złotym dzwoneczkiem w dłoni.

„Witaj, Fredziu. Widzę, że bardzo lubisz patrzeć w gwiazdy. Mam dla ciebie coś wyjątkowego” – powiedział i położył dzwoneczek na łapce misia. Dzwoneczek nie dzwonił głośno, ale wydawał ciepły, miły dźwięk, jakby śpiewał cichą kołysankę.

Fredzio był zachwycony. Chciał schować dzwoneczek do swojej skrzynki z największymi skarbami. Nagle usłyszał cichy płacz. To mała wiewióreczka, która zgubiła swoją ulubioną szyszkę. Fredzio popatrzył na dzwonek, potem na wiewiórkę.

„Mikołaju, czy mogę podarować dzwoneczek wiewióreczce? Ona jest smutna, a dźwięk dzwonka na pewno ją ucieszy” – zapytał miś. Święty Mikołaj uśmiechnął się szeroko: „Oczywiście, Fredziu. Dawanie sprawia, że serce rośnie”.

Fredzio dał dzwoneczek wiewióreczce. Gdy wiewiórka nim potrząsnęła, wszystkie gwiazdy na niebie zamigotały radośniej. Mała wiewiórka przestała płakać i uśmiechnęła się. Fredzio poczuł w brzuszku ciepło, jak po kubku gorącego mleka.

Wieczorem miś położył się w swoim łóżeczku. Przez okno wpadało srebrne światło księżyca. Fredzio pomyślał o tym, jak miło było sprawić komuś radość. I choć nie miał już dzwoneczka, czuł się bogatszy niż kiedykolwiek.

Nad lasem zapadła cisza. Gwiazdy cichutko nuciły kołysankę. Fredzio zamknął oczy i wyszeptał: „Dobranoc, Mikołaju, dobranoc, wiewióreczko”. I zasnął spokojnie, tuląc do snu własne dobre serce.