Mały Mikołaj i ciepły chleb

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym miasteczku otoczonym śnieżnymi górami, mieszkał chłopiec o imieniu Mikołaj. Miał kręcone włosy i zawsze uśmiechnięte oczy. Lubił biegać po łąkach i patrzeć na chmury, które tańczyły na niebie.

Pewnego dnia mama Mikołaja upiekła pachnący, złocisty bochenek chleba. – To dla naszej sąsiadki, pani Zofii – powiedziała. – Jest chora i nie ma siły, żeby upiec własny chleb. Mikołaj zdziwił się: – Ale to nasz chleb! Mama uśmiechnęła się i pogłaskała go po głowie.

– Podzielić się tym, co mamy, to nic trudnego, a komuś może bardzo pomóc – wyjaśniła. Mikołaj wziął ciepły chleb do ręki i pobiegł do domu pani Zofii. Kiedy otworzyła drzwi, jej twarz rozjaśniła się jak słońce. – Dziękuję, mały Mikołaju! – szepnęła. Chłopiec poczuł w brzuchu przyjemne ciepło.

Od tamtej pory Mikołaj szukał okazji, by pomagać. Kiedy kolega z podwórka zgubił rękawiczkę, Mikołaj dał mu swoją szalik. Gdy ptakom brakowało jedzenia, wysypał dla nich okruszki na parapecie. Każdy dobry uczynek sprawiał, że świat wokół stawał się jaśniejszy.

– Mikołaju, dlaczego tyle dajesz innym? – zapytała go siostra. Chłopiec wzruszył ramionami. – Bo kiedy daję, czuję się jakbym dostawał coś jeszcze fajniejszego – uśmiechnął się. – Jakby w sercu świeciła mi mała gwiazdka.

Z czasem ludzie w miasteczku zaczęli nazywać go „Mikołaj od ciepłego chleba”. Nie chodziło o chleb, ale o to, że zawsze niósł pomoc i uśmiech. Nawet gdy sam miał mało, i tak znajdował coś, czym mógł się podzielić.

Pewnej zimowej nocy, gdy śnieg cicho padał, Mikołaj położył się spać. Przez okno wpadło światło księżyca. – Dobranoc, mamo. Dobranoc, gwiazdy – szepnął. I wtedy pomyślał: „Dobroć jest jak ciepły chleb – ogrzewa wszystkich wokół.”

I zamknął oczy, a w jego sercu wciąż świeciła ta mała, ciepła gwiazdka. W pokoju zapanowała cisza, a sny zaczęły wirować jak płatki śniegu – lekkie, spokojne i pełne blasku.