Gwiazdka Małego Renifera

— Bajka do czytania —

W małej, śnieżnej wiosce, tuż obok wielkiego lasu, mieszkał mały renifer o imieniu Rudek. Miał mięciutkie, brązowe futerko i wielkie, błyszczące oczy. Rudek uwielbiał patrzeć w niebo i odliczać gwiazdy, ale najbardziej lubił słuchać opowieści o Świętym Mikołaju, który co roku obdarowuje dzieci prezentami.

Pewnego zimowego wieczoru, gdy księżyc świecił wysoko, Rudek usłyszał cichutkie: „Hop, hop, hop!”. To Święty Mikołaj szedł przez las, ciągnąc za sobą ogromny worek. Był zmęczony, bo worek był ciężki, a śnieg głęboki.

„Dlaczego jesteś taki smutny, Mikołaju?” – zapytał Rudek, podbiegając bliżej. Mikołaj westchnął i powiedział: „Mam tyle prezentów dla dzieci, ale nie mogę udźwignąć tego worka sam. Pomóż mi, proszę, mały przyjacielu.”

Rudek zastanowił się chwilę. Był malutki, ale jego serce było wielkie. Podskoczył wesoło i zawołał: „Mogę nieść jeden mały prezent! Najlżejszy, jaki znajdę!”. Mikołaj uśmiechnął się i podał mu pudełko w niebieski wzorek.

Razem ruszyli w drogę. Rudek niósł swój pakunek bardzo ostrożnie, przez śnieg i przez mały mostek. Gdy dotarli do pierwszej chatki, Mikołaj postawił duży worek, a Rudek położył swój maleńki prezent pod choinką. W środku czekał pluszowy miś.

Potem szli dalej. Rudek pomógł jeszcze kilka razy – raz podał Mikołajowi gwiazdkę na czubek drzewa, raz wskazał drogę, gdy śnieg zasypał ścieżki. Każda pomoc była mała, ale dla Mikołaja znaczyła bardzo wiele.

Gdy wszystkie prezenty były już rozdane, Mikołaj pochylił się i szepnął: „Dziękuję ci, Rudku. Dziś zrozumiałem, że nie trzeba być wielkim, by czynić dobro. Wystarczy mieć dobre serce i chcieć pomóc.”

Rudek poczuł ciepło w brzuszku. Położył się na miękkim śniegu i zamknął oczy. Nad nim migotały miliony gwiazd, a jedna z nich – najmniejsza, ale najjaśniejsza – uśmiechała się do niego. „Dobranoc, Mikołaju” – wyszeptał. „Dobranoc, mały przyjacielu” – odpowiedział wiatr. I wtedy zapadła błoga cisza.