Bajka o Mikołaju, który zapomniał drogi

— Bajka do czytania —

Pewnego grudniowego wieczoru, gdy gwiazdy świeciły jasno nad polskimi lasami, Mikołaj spakował już wszystkie prezenty do worka. Ale nagle… zapomniał, którędy prowadzi droga do domów dzieci.

Mikołaj stał na skraju śnieżnej łąki, drapiąc się po siwej brodzie. – Gdzie jest ta ścieżka? – mruczał. – Zwykle szedłem przez las koło starego dębu, ale dziś wszystko wygląda inaczej!

Mały pomocnik, Płatek Śniegu, przysiadł na jego czapce. – Mikołaju, nie martw się – powiedział cienkim głosikiem. – Może nie potrzebujesz mapy. Wystarczy, że posłuchasz swojego serca.

Mikołaj westchnął. – Serce? Ale ja mam tyle adresów! – zaśmiał się cicho. Płatek Śniegu uśmiechnął się i wskazał na leśną polanę, gdzie spał mały jeż. – Zobacz, jeż się schował, bo jest mu zimno. Może potrzebuje kocyka?

Mikołaj wyjął z worka mały, czerwony kocyk i położył go obok jeża. – Dziękuję – zaszumiał jeż przez sen. I nagle ścieżka przed Mikołajem stała się jaśniejsza.

Szli dalej. Spotkali srokę, która zgubiła swój błyszczący guzik. Mikołaj dał jej nowy, srebrny. – Dziękuję – zaćwierkała sroka. I znów droga stała się jeszcze wyraźniejsza.

– Widzisz? – szepnął Płatek Śniegu. – Kiedy pomagasz innym, serce pokazuje ci drogę. Mikołaj uśmiechnął się szeroko i ruszył dalej, a przed nim rozświetliły się wszystkie domki dzieci.

W końcu dotarł do pierwszej chatki, położył prezent pod choinką i szepnął: – Dobranoc, mały przyjacielu. I wrócił do swojej sani, a nad nim świeciły gwiazdy, które nigdy nie gasną.