Sekretny list do Mikołaja

— Bajka do czytania —

W małym, śnieżnym miasteczku, gdzie dachy domów przykrywała puszysta pierzyna śniegu, mieszkał chłopiec o imieniu Jaś. Jaś bardzo kochał zimę, a najbardziej czekał na wizytę Świętego Mikołaja. Każdego wieczoru patrzył w niebo, wypatrując gwiazdy, która miała mu podpowiedzieć, czy jego list dotarł na czas.

Pewnego dnia, gdy w szkole dzieci opowiadały o swoich wymarzonych prezentach, Jaś usłyszał, że jego kolega Kuba bardzo chciałby dostać sanki. Niestety, rodzice Kuby nie mieli pieniędzy na taki podarunek. Jaś poczuł dziwny smutek w sercu, bo wiedział, że jego własne sanki są już stare i zniszczone.

Wieczorem, gdy mama czytała mu bajkę, Jaś zapytał: „Mamo, czy Mikołaj może przynieść prezent tylko jednej osobie?” Mama uśmiechnęła się tajemniczo i odpowiedziała: „Mikołaj ma wielkie serce, ale czasem to my sami możemy być Mikołajem dla kogoś innego.”

Tej nocy Jaś długo nie mógł zasnąć. W końcu wstał, wziął swój czerwony flamaster i napisał nowy list do Mikołaja. W liście prosił, aby zamiast wymarzonego robota, Mikołaj przyniósł sanki dla Kuby. Potem schował list pod poduszkę i zasnął z uśmiechem na twarzy.

Rankiem, gdy Jaś otworzył oczy, zobaczył pod choinką wielką paczkę. W środku były nowiutkie, czerwone sanki z napisem: „Dla Jasia i Kuby – od Mikołaja”. Chłopiec aż podskoczył z radości! Pobiegł do Kuby i razem zjechali na sankach z największej górki w miasteczku.

Od tego dnia Jaś zrozumiał, że prawdziwa magia świąt polega na dzieleniu się z innymi. Nie liczy się to, co dostajemy, ale to, ile radości potrafimy dać innym. A Mikołaj, patrząc z nieba, uśmiechał się, bo wiedział, że w sercu Jasia zagościła najpiękniejsza gwiazda – gwiazda dobroci.

Kiedy zapadł wieczór, Jaś położył się do łóżka, a za oknem tańczyły płatki śniegu. Mama otuliła go kołdrą i szepnęła: „Dobranoc, mój mały Mikołaju.” Jaś zamknął oczy, a wokół niego zapanowała cisza, przerywana tylko cichym szelestem śniegu. Gwiazdy na niebie mrugały do niego przyjaźnie, a on zasnął spokojnie, marząc o kolejnych przygodach.

Bo najważniejsze w życiu to umieć dzielić się dobrem – i to jest prawdziwa magia, która nigdy nie gaśnie.