Bajka o Mikołaju, który zgubił swój uśmiech

— Bajka do czytania —

Pewnego grudniowego ranka, gdy pierwszy śnieg przykrył dachy domów, Mikołaj obudził się w swojej przytulnej chatce i... zapomniał, jak się uśmiechać.

Zmarszczył czoło, popatrzył w lustro i zobaczył tylko swoje wielkie, siwe oczy – ale ani jeden kącik ust nie uniósł się do góry. – Hm... – mruknął Mikołaj. – Chyba mój uśmiech gdzieś się schował. I to akurat dzisiaj, gdy mam tyle prezentów do rozweselenia!

Zacmokał i westchnął. Wtedy do okna zapukał mały renifer o imieniu Pysio. – Mikołaju, dlaczego jesteś taki smutny? – zapytał. – Bo zgubiłem swój uśmiech – odpowiedział Mikołaj. – A bez niego żaden prezent nie będzie prawdziwy.

Pysio zaproponował: – A może poszukamy go razem? Pójdę z Tobą! Wyszli więc na zaśnieżoną łąkę. Pod stopami skrzypiał biały puch, a nad głowami świeciły gwiazdy. Nagle zobaczyli małą sowę o imieniu Sówka.

Sówka przysiadła na gałęzi i zapytała: – Dokąd idziecie o takiej porze? – Szukamy uśmiechu Mikołaja – odpowiedział Pysio. – A ja widziałam coś błyszczącego w lesie – powiedziała Sówka. – Może to Twój uśmiech?

Pobiegli za Sówką i znaleźli polanę pełną małych, świecących kulek – jakby ktoś rozsypał gwiazdki. – To nie mój uśmiech – westchnął Mikołaj. – Moje uśmiechy są ciepłe, a nie zimne. – Wtedy usłyszeli cichutki śmiech.

To był mały chłopiec, który bawił się w śniegu. – Mikołaju! – zawołał. – Cieszę się, że Cię widzę! – I Mikołaj nagle poczuł, jak coś ciepłego wypełnia mu serce. Jego usta same się uniosły – to był ten prawdziwy uśmiech!

– Dziękuję! – powiedział Mikołaj do chłopca. – Odnalazłem go. I od tej pory Mikołaj wiedział, że jego uśmiech mieszka w sercach tych, którzy na niego czekają. A gdy go zgubi, wystarczy, że pomyśli o kimś, kogo kocha.