Śnieżynka i tajemnica Mikołaja

— Bajka do czytania —

Był sobie mały, śnieżny las, w którym mieszkała Zuzia, pięcioletnia dziewczynka o wielkim sercu. Zuzia uwielbiała zimę, a najbardziej czekała na wizytę Świętego Mikołaja. Każdego wieczoru wyglądała przez okno, patrząc na tańczące płatki śniegu i zastanawiała się, jaką niespodziankę przyniesie jej tym razem.

Pewnego popołudnia, gdy Zuzia lepiła bałwana na podwórku, usłyszała cichutki płacz. To była mała, zmarznięta wiewiórka o imieniu Ruda, która zgubiła drogę do swojej dziupli. Ruda trzęsła się z zimna i smutku, bo jej ulubione orzechy, które zbierała na zimę, gdzieś się rozprysły. Zuzia bez wahania otuliła wiewiórkę swoim szalikiem i zaprosiła do domu na ciepłą herbatkę.

W domu Zuzia podzieliła się z Rudą swoją ulubioną kanapką z miodem, opowiedziała jej o czekaniu na Mikołaja i pokazała swoje najpiękniejsze kredki. Ruda, czując się bezpiecznie, przestała płakać. Zuzia postanowiła pomóc wiewiórce wrócić do domu – przecież w lesie każdy potrzebuje przyjaciela.

Razem wyruszyły w głąb zamarzniętego lasu. Po drodze spotkały starego dęba, który szeptał: „Szukajcie ciepła wśród przyjaciół, a mróz nie będzie wam straszny”. Zuzia zrozumiała, że to nie tylko wiewiórka potrzebuje pomocy – musiała nauczyć się, że dawanie jest równie piękne jak dostawanie.

Wreszcie, pośród srebrzystych gałęzi, Zuzia dostrzegła małą, przytulną dziuplę Rudy. Ruda uścisnęła Zuzię łapkami i powiedziała: „Dziękuję, jesteś najlepszym przyjacielem na świecie!”. Wtedy Zuzia przypomniała sobie o Mikołaju i pomyślała, że to był jej najlepszy prezent – pomóc komuś, kto tego potrzebował.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły migotać na niebie, Zuzia wróciła do domu i położyła się spać. W snach zobaczyła Mikołaja, który uśmiechnął się do niej ciepło i powiedział: „Największym prezentem jest miłość i dobroć, którą nosisz w sercu. Każdego dnia możesz być jak Mikołaj”. Zuzia uśmiechnęła się przez sen i zasnęła spokojnie, otulona ciszą i gwiazdami.

A rano, pod choinką, znalazła małe, lśniące pudełko, a w nim list od Mikołaja: „Pamiętaj, że prawdziwa magia świąt to dzielenie się z innymi. Jesteś wyjątkowa!”. Zuzia przytuliła list, a w pokoju zapanowała taka cisza, że słychać było tylko delikatny szelest śniegu za oknem.