Bajka o Mikołaju, który zapomniał, co znaczy dobroć

— Bajka do czytania —

W małej, śnieżnej wiosce mieszkał Mikołaj, który każdego roku rozwijał prezenty dla wszystkich dzieci. Ale pewnego dnia obudził się i… zapomniał, po co to robi.

Zapomniał, jak pakuje się pudełka, zapomniał, jak zawiązuje się kokardki. Nawet nie pamiętał, dlaczego trzeba uśmiechać się do ludzi. Siedział w swoim czerwonym fotelu i patrzył w okno.

Wtedy do jego chatki weszła mała Zosia. Miała pięć lat i niebieskie oczy jak niebo. Zobaczyła smutnego Mikołaja i spytała: – Mikołaju, dlaczego nie pakujesz prezentów?

Mikołaj westchnął: – Bo nie wiem, po co. Wszystkie dzieci i tak dostają tyle zabawek. Zosia pokręciła głową: – Ale nie o zabawki chodzi! Chodzi o to, że ktoś o nas pamięta. Że ktoś nas lubi.

I wtedy Mikołaj zrozumiał, że zapomniał o najważniejszym: o radości z dawania. Zosia pokazała mu, jak zrobić mały upominek z kawałka materiału i sznurka. – Daj go komuś, kto jest smutny – powiedziała.

Mikołaj poszedł do starego pana Feliksa, który mieszkał samotnie. Dał mu mały woreczek z kasztanem. Pan Feliks uśmiechnął się szeroko. – Dziękuję, że o mnie pomyślałeś – szepnął.

Od tej chwili Mikołaj znów pamiętał, że dobroć to nie wielkie prezenty, ale małe gesty, które płyną z serca. Każdego dnia pakował coś dla kogoś – choćby uśmiech.

A wieczorem, gdy gwiazdy rozświetliły niebo, Zosia położyła się spać, a Mikołaj zamknął oczy i pomyślał: „Dobroć jest jak gwiazda – świeci nawet wtedy, gdy nikt jej nie widzi”.