Mały Mikołaj i magia pomagania

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie zimą wszystko przykrywał puszysty śnieg, mieszkał czteroletni Mikołaj. Uwielbiał patrzeć na migoczące światełka w oknach i słuchać opowieści o Świętym Mikołaju. Każdego wieczoru siadał przy oknie i wypatrywał gwiazd, marząc, że pewnego dnia też będzie rozdawał prezenty.

Ale Mikołaj był jeszcze mały i nie miał żadnych prezentów. Smutno mu było, bo chciał sprawić radość innym. – Mamo, jak mogę być Mikołajem, skoro nie mam nic do dania? – zapytał. Mama uśmiechnęła się tajemniczo. – Może prezenty nie zawsze muszą być w pudełkach – powiedziała.

Tego dnia Mikołaj wyszedł na spacer. Zobaczył starszą panią, która niosła ciężkie zakupy. – Proszę pani, pomogę! – powiedział i wziął jedną torbę. Kobieta uśmiechnęła się serdecznie i podziękowała. Mikołaj poczuł ciepło w brzuszku – to było miłe uczucie.

Potem spotkał chłopca imieniem Tymek, który płakał na ławce. – Zgubiłem mojego pluszowego misia – szlochał. Mikołaj rozejrzał się i znalazł misia pod krzakiem. – O, tu jest! – zawołał. Tymek przestał płakać i przytulił misia. – Dzięki, Mikołaju! – powiedział z uśmiechem.

Wrócił do domu i zobaczył, że rodzice wieszają ozdoby na choince. – Pomogę wam! – krzyknął i podał im bombki. Razem powiesili gwiazdkę na czubku. Mama i tata byli dumni. – Jesteś prawdziwym pomocnikiem Świętego Mikołaja – powiedzieli.

Wieczorem, leżąc w łóżku, Mikołaj pomyślał o swoim dniu. Nie dał nikomu paczki, ale dał swoją pomoc, uśmiech i czas. Mama usiadła obok i powiedziała: – Widzisz, Mikołaju? Największym prezentem jest dobroć, którą dajemy innym. Każdy może być Mikołajem dla kogoś.

Za oknem świeciły gwiazdy, a księżyc oświetlał śnieg. Mikołaj zamknął oczy, czując spokój i radość. – Jutro też będę pomagał – szepnął i zasnął, uśmiechając się przez sen.