Mikołaj i zagubiona gwiazdka

— Bajka do czytania —

Mały Mikołaj mieszkał w malutkim domku na skraju lasu. Każdego wieczoru lubił patrzeć w niebo i liczyć gwiazdy. Pewnego dnia, idąc na spacer, zobaczył coś błyszczącego na śniegu.

Podchodząc bliżej, odkrył, że to mała, złota gwiazdka. Leżała samotnie i smutno mrugała. Mikołaj delikatnie podniósł ją i zapytał: „Dlaczego tu jesteś?” Gwiazdka odpowiedziała cichutko: „Spadłam z nieba i nie wiem, jak wrócić.”

Mikołaj postanowił pomóc. Wziął gwiazdkę w dłonie i ruszył w stronę wysokiego wzgórza. Po drodze spotkał wiewiórkę, która grzebała w śniegu. „Szukam orzeszków na zimę” – powiedziała. Mikołaj uśmiechnął się i razem poszukali orzeszków, a potem ruszyli dalej.

Nagle usłyszeli ciche piszczenie. To mały zajączek zaplątał się w gałęzie. Mikołaj ostrożnie uwolnił go, a zajączek podziękował i postanowił iść z nimi. Teraz szli we trójkę: Mikołaj, wiewiórka i zajączek.

Kiedy dotarli na wzgórze, gwiazdka zaczęła świecić mocniej. Mikołaj uniósł ją wysoko w górę. Nagle z nieba zszedł promień światła i zabrał gwiazdkę do góry. Wszystkie gwiazdy na niebie zamrugały radośnie – wróciła do domu.

Mikołaj, wiewiórka i zajączek spojrzeli w górę. Na niebie pojawiła się nowa, piękna gwiazda. Świeciła jaśniej niż inne, jakby im dziękowała. Mikołaj przytulił swoich przyjaciół i pomyślał, jak miło jest pomagać.

Wracali do domku, a po drodze zbierali szyszki i śpiewali piosenkę. Wieczorem Mikołaj położył się do łóżka i wyjrzał przez okno. Ta mała gwiazdka wciąż świeciła nad jego domem. Zamknął oczy i uśmiechnął się do niej.

W pokoju było cicho i ciepło. Księżyc delikatnie oświetlał poduszkę, a gwiazdy na niebie tańczyły w rytmie snu. Mikołaj szeptem powiedział: „Dobranoc, gwiazdeczko.” I zasnął spokojnie, marząc o nowych przygodach.