Mikołaj i sekret starej latarni

— Bajka do czytania —

Mikołaj był chłopcem o wielkich marzeniach i jeszcze większym sercu. Mieszkał w małym domku na skraju lasu, a jego ulubionym zajęciem było obserwowanie gwiazd. Pewnego wieczoru, gdy patrzył w niebo, zauważył, że jedna z gwiazd świeci znacznie słabiej od pozostałych. Postanowił dowiedzieć się, co się stało.

Następnego dnia Mikołaj wyruszył na poszukiwanie odpowiedzi. Po drodze spotkał Panią Wiewiórkę, która smutnie mówiła, że w jej spiżarni brakuje orzechów na zimę. Mikołaj bez wahania podzielił się z nią tym, co niósł w plecaku – jabłkami, które zebrał w sadzie. Wiewiórka uśmiechnęła się i wskazała mu ścieżkę do starej latarni.

Latarnia stała na wzgórzu, ale nie świeciła. Mikołaj podszedł bliżej i zobaczył małego Krzysia, chłopca, który płakał pod latarnią. – Mam zgubiony medalion od babci – szlochał Krzyś. – Bez niego nie mogę znaleźć drogi do domu. Mikołaj postanowił pomóc. Szukali razem w krzakach, pod kamieniami, aż w końcu medalion znalazł się pod starym dębem.

Kiedy Krzyś włożył medalion, od razu zobaczył drogę do domu. Podziękował Mikołajowi i pobiegł radośnie. Wtedy latarnia nagle rozbłysła jasnym, ciepłym światłem. Mikołaj zdziwił się, ale przypomniał sobie słowa mamy: gdy robisz coś dobrego, na świecie robi się jaśniej.

Po powrocie do domu Mikołaj opowiedział mamie o przygodzie. Mama uściskała go i powiedziała: – To, co zrobiłeś, to prawdziwa magia. Każdy może zapalić latarnię dobrym uczynkiem. Mikołaj zasnął z uśmiechem, marząc o kolejnych przygodach.

Następnej nocy gwiazda, która gasła, znów świeciła pełnym blaskiem. Mikołaj wiedział, że to nie przypadek. Każdy jego dobry uczynek rozjaśniał niebo. Postanowił, że będzie zawsze pomagać, bo to sprawia, że świat jest lepszym miejscem.

I tak każdego wieczoru Mikołaj patrzył w gwiazdy, a gdy widział którąś przygaszoną, ruszał na pomoc. Jego małe serce biło szybciej z radości, wiedząc, że dobro wraca do tych, którzy je dają.

Gdy słońce zaszło, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Mikołaj położył się do łóżka. Zamknął oczy i wyszeptał: – Dobranoc, gwiazdy. Dobranoc, wszystkim, którym pomogłem. Cisza otuliła go jak miękki koc, a sen przyniósł mu najpiękniejsze marzenia o ciepłym świetle latarni.