Mikołajek i zapomniana gwiazdka

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkał sobie mały Mikołajek. Miał czapkę z pomponem, czerwone spodenki i bardzo wielkie serce. Każdego wieczoru patrzył w niebo i czekał na pierwszą gwiazdkę.

Pewnego dnia Mikołajek zobaczył, że jedna mała gwiazdka spadła z nieba i schowała się w lesie. Martwił się, że będzie jej smutno samej. Postanowił więc wyruszyć na poszukiwanie gwiazdki.

Szedł lasem, aż spotkał małego zajączka, który płakał. „Dlaczego płaczesz?” – zapytał Mikołajek. „Zgubiłem swoją marchewkę” – odpowiedział zajączek. Mikołajek wyjął z kieszeni swoją ulubioną marchewkę i dał ją zajączkowi.

Zajączek się uśmiechnął i wskazał drogę dalej. Mikołajek szedł dalej i zobaczył ptaszka, który nie mógł podlecieć do gniazdka. „Pomóż mi, proszę” – zaćwierkał ptaszek. Mikołajek podniósł gałązkę i pomógł ptaszkowi wrócić do domu.

Ptaszek zaśpiewał radośnie i powiedział: „Dziękuję! A ty szukasz gwiazdki? Ona jest za wielkim dębem”. Mikołajek pobiegł tam i znalazł małą, migoczącą gwiazdkę, która smutno leżała na mchu.

„Czemu jesteś smutna?” – zapytał Mikołajek. „Bo nikt nie chce się mną bawić” – odpowiedziała gwiazdka. Mikołajek uśmiechnął się szeroko i powiedział: „Ja chcę! Wezmę cię do domu i będziemy razem patrzeć na inne gwiazdy”.

Gwiazdka zajaśniała radośnie. Mikołajek wziął ją na ręce i wrócił do swojego domku. Postawił gwiazdkę na oknie, a ona świeciła ciepłym, małym światełkiem. Od tej pory Mikołajek każdej nocy patrzył na nią i czuł, że zrobił coś dobrego.

A gwiazdka, choć mała, uczyła go, że nawet mały gest może sprawić komuś wielką radość. Tej nocy Mikołajek zasnął spokojnie, a gwiazdka świeciła mu aż do rana, cichutko mrugając.