Bajka o Mikołaju i Rudolfie dla 2-latka

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w śnieżnej krainie, mieszkał Mikołaj. Miał długą, białą brodę i ciepły uśmiech. Przygotowywał sanie do gwiazdki, ale brakowało mu jednego małego renifera do pomocy.

W stajni stał Rudolf – mały, nieśmiały reniferek z miękkimi kopytkami. Bardzo chciał polecieć z Mikołajem, ale bał się, że nie da rady. „Jestem za mały” – szepnął do siebie.

Mikołaj usłyszał Rudolfa. Położył rękę na jego grzbiecie i powiedział: „Każdy renifer zaczyna od małych kroków. Chcesz spróbować?” Rudolf skinął głową i uśmiechnął się nieśmiało.

Mikołaj pokazał Rudolfowi, jak rozpędzać się po śniegu. „Biegnij, a potem machaj kopytkami!” – zawołał. Rudolf biegł i biegł, ale jego nogi plątały się w zaspach. Przewrócił się, ale Mikołaj pomógł mu wstać.

„Nie martw się” – powiedział Mikołaj. „Ważne, że próbujesz. Każdy ma w sobie iskierkę, która świeci, gdy jest odważny.” Wtedy Rudolf poczuł, jak coś ciepłe rozchodzi się po jego serduszku.

Nagle małe kopytka Rudolfa oderwały się od ziemi. Uniósł się w powietrze! „Umiem latać!” – zapiszczał radośnie. Mikołaj klasnął w ręce. „Doskonale! Jesteś moim pomocnikiem!”

Razem wsiedli do sań. Rudolf biegł przodem, a jego nos – od radości – zaczął świecić jak mała gwiazdka. Mikołaj cmoknął, i sanie wzbiły się w niebo, lecąc nad domami i drzewami.

Roznosili prezenty, a Rudolf świecił im drogę. Kiedy wrócili, był już wieczór. Mikołaj pogłaskał Rudolfa po głowie. „Dobrze się spisałeś, mały przyjacielu.” Rudolf ziewnął, bo był bardzo zmęczony.

Rudolf położył się na miękkim sianie w stajni. Zamknął oczka, a gwiazdy na niebie mrugały mu dobranoc. Księżyc otulił go srebrnym światłem. „Dobranoc, Rudolf. Dobranoc, Mikołaju” – szepnął wiatr.