Bajka o Mikołaju i Rudolfie

— Bajka do czytania —

W małej, śnieżnej wiosce na dalekiej Północy mieszkał Mikołaj, który uwielbiał robić prezenty dla wszystkich dzieci. Miał też najlepszego przyjaciela – renifera Rudolfa o świecącym, czerwonym nosie. Pewnego dnia Mikołaj i Rudolf postanowili wyruszyć w podróż, by zanieść uśmiech tym, którzy najbardziej go potrzebowali.

Mikołaj pakował do worka pluszowe misie, kolorowe klocki i błyszczące gwiazdki. Rudolf stał obok i pykał nosem, rozświetlając ciemny warsztat. – Rudolfzie, widzisz, jak wiele mamy? – zapytał Mikołaj. – Chciałbym, żeby każde dziecko dostało coś wyjątkowego. Rudolf skinął głową, a jego nos zamigotał radośnie.

Wyruszyli saniami, które unosiły się nad ośnieżonymi dachami. Nagle Mikołaj zauważył małą chatkę na skraju lasu. – Zatrzymajmy się tutaj – powiedział. W środku mieszkała starsza pani, która nie miała ciepłego koca ani prezentów. Mikołaj podarował jej miękki pled i świecę, a Rudolf ogrzał ją ciepłem swojego nosa.

Potem polecieli dalej, nad miasteczko, gdzie w przytulnym domku mieszkała rodzina z małą dziewczynką o imieniu Zosia. Zosia marzyła o lalce, ale jej rodzice nie mieli pieniędzy na zakupy. Mikołaj zostawił pod choinką piękną lalkę w niebieskiej sukience, a Rudolf zapalił światełka na drzewku swoim nosem.

Kiedy wracali do domu, Rudolf poczuł zmęczenie. – Jeszcze tylko jedno miejsce – szepnął Mikołaj. Zatrzymali się przy szpitalu, gdzie leżały chore dzieci. Mikołaj rozdał im kolorowe książeczki i farby, a Rudolf narysował nosem tęczę na suficie, która rozświetliła sale radosnymi kolorami.

W końcu dotarli do swojej małej chatki. Mikołaj usiadł przy kominku, a Rudolf położył się obok niego. – Rudolfzie, dzisiaj zrobiliśmy coś naprawdę ważnego – powiedział Mikołaj. – Nie chodzi o to, ile mamy, ale jak dzielimy się tym, co mamy. Rudolf zamrugał nosem, a wokół nich zapanowała cisza.

Za oknem spadły pierwsze gwiazdki śniegu, a na niebie zaświeciły prawdziwe gwiazdy. Mikołaj pogłaskał Rudolfa po miękkim futerku. – Czas na sen, przyjacielu. Jutro znów będziemy pomagać. Rudolf zamknął oczy, a jego nos delikatnie przygasł, rozświetlając pokój ciepłym blaskiem.

Dobranoc, Mikołaju – szepnął Rudolf. – Dobranoc, Rudolfzie – odpowiedział Mikołaj. W chatce zapanowała cisza, a sanie stały cicho na śniegu. Wszystkie dzieci spały spokojnie, wiedząc, że gdzieś daleko, na Północy, ktoś o nich myśli.