Kamyk Gniewu i Lisia Łapka

— Bajka do czytania —

Mały lisek Rudek miał w sobie mały, ostry kamyk. Nosił go głęboko w sercu i za każdym razem, gdy ktoś zrobił coś, co mu się nie podobało, kamyk zaczynał uciskać od środka. Wtedy Rudek wybuchał – krzyczał, tupał, a czasem nawet szturchał kolegów.

Pewnego słonecznego poranka w lesie Mruczących Strumieni wydarzyło się coś, co zmieniło Rudka na zawsze. Bawił się z wiewiórką Kitką w berka, gdy Kitka przypadkiem nadepnęła mu na ogon. Kamyk w sercu Rudka natychmiast się odezwał – zabolał, jakby chciał wyjść na zewnątrz. Rudek, nie myśląc, popchnął Kitkę tak mocno, że upadła na miękki mech i rozpłakała się. „Jesteś wredny!” – zawołała i pobiegła do swojej nory.

Rudek został sam. Zamiast ulgi, poczuł w brzuchu dziwną pustkę. Podszedł do niego stary mądry borsuk Borys, który właśnie grzebał w ziemi w poszukiwaniu korzonków. „Widziałem, co się stało” – powiedział cicho, siadając obok. „Czy wiesz, co to za kamyk, który nosisz w środku?” Rudek zdziwił się, bo myślał, że nikt o nim nie wie. „To mój gniew” – szepnął lisek, patrząc w ziemię.

Borsuk uśmiechnął się przyjaźnie. „W każdym z nas czasem pojawia się taki kamyk. Ale są sposoby, żeby go nie rzucać w innych. Zamiast popychać, możesz powiedzieć: 'To mnie zdenerwowało'. Możesz też wziąć głęboki wdech, wyobrazić sobie, że dmuchasz w dmuchawiec, i puszczasz zły kamyk w powietrze.” Rudek zmarszczył nosek, ale obiecał spróbować.

Następnego dnia do liska podeszła Kitka, która wciąż była smutna. Rudek poczuł, jak kamyk znów się porusza. Zamiast krzyczeć, zamknął oczy, wziął głęboki oddech i wyobraził sobie, że dmucha we wszystkie dmuchawce na łące. Kamyk nagle stał się lżejszy. „Przepraszam, że cię popchnąłem” – powiedział Rudek cicho. „Byłem zły, ale to nie twoja wina. Chcesz pójść nad strumień?” Kitka uśmiechnęła się przez łzy i skinęła głową.

Od tego dnia Rudek ćwiczył dmuchanie w wyimaginowane dmuchawce za każdym razem, gdy czuł złość. Raz mu wychodziło lepiej, raz gorzej, ale coraz rzadziej kamyk wybuchał. Nauczył się też mówić: „Nie podoba mi się to” zamiast uderzać. Koledzy w lesie znowu chcieli się z nim bawić, a Kitka została jego najlepszą przyjaciółką.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za sosnami, Rudek leżał w swojej norze i patrzył przez okno na pierwsze gwiazdy. Kamyk w jego sercu już nie uciskał – leżał cicho, jak mały, gładki kamyk nad strumieniem. Rudek zamknął oczy, wsłuchał się w szum liści i pomyślał: „Jutro znów będę próbował”. I zasnął spokojnie w cieple maminego futra.

Gwiazdy na niebie mrugały do siebie, a las Mruczących Strumieni otulał się ciszą. Wiatr niósł daleko opowieść o lisków, który oswoił swój gniew. Dobranoc, Rudku. Dobranoc, mały lisku.