Bajka o małym elfie i zagubionej gwiazdce

— Bajka do czytania —

W Krainie Świętego Mikołaja, gdzie sanie lśniły jak srebro, a renifery jadły pierniki, mieszkał mały elf o imieniu Tikuś. Miał on za zadanie ozdabiać czapkę Mikołaja najpiękniejszymi gwiazdkami, które świeciły jak diamenty. Pewnego wieczoru, gdy Tikuś przyklejał ostatnią gwiazdkę, ta wymknęła mu się z rąk i potoczyła hen, hen w śnieżną dal.

Tikuś zmartwił się bardzo. – Bez tej gwiazdki czapka nie będzie błyszczeć! – szepnął do siebie. Włożył ciepły szalik i małe rękawiczki, po czym ruszył w pogoń za błyszczącym punktem.

Śnieg skrzypiał pod jego malutkimi stopami, a wokół unosiły się płatki jak z waty cukrowej. Nagle Tikuś ujrzał, jak gwiazdka zatrzymuje się przy starym, ośnieżonym drzewie. Siedziała na gałęzi mała sowa, która mrugała smutno.

– Co ci jest, sowo? – zapytał Tikuś. – Zgubiłam swoje światełko – odpowiedziała cichutko. – Bez niego nie widzę w nocy, a boję się ciemności.

Tikuś spojrzał na swoją gwiazdkę. Była taka jasna! Pomyślał chwilę, po czym uśmiechnął się. – Weź ją, sowo. Dla ciebie będzie lepsza niż na czapce Mikołaja.

Sowa rozpromieniła się, a gwiazdka zamigotała radośnie. Tikuś wrócił do warsztatu bez niej, ale z ciepłem w sercu. Mikołaj, widząc jego smutną minę, zapytał: – Co się stało, mały elfie?

Tikuś opowiedział wszystko. Mikołaj pogłaskał go po głowie. – Oddałeś coś ważnego, by pomóc innemu. To najpiękniejszy prezent, jaki mogłeś dać. Czapka i tak będzie świecić, bo świeci twoje dobre serce.

Tej nocy Tikuś spał spokojnie, a nad jego domkiem na niebie pojawiła się nowa, malutka gwiazdka – ta sama, którą podarował sowie. I świeciła mu w okno, szepcząc: „Dobranoc, dzielny elfie”.

W Krainie Mikołaja zapanowała cisza. Renifery chrapały cicho, a sanie stały nieruchomo. Tikuś zamknął oczy, a wokół niego tańczyły srebrne iskierki snu.