Bajka o Małym Rycerzu i Elfie Śnieżynce

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w Krainie Śniegu, gdzie zamki były z lodu, a drzewa ze srebrnych gwiazdek, mieszkał mały rycerz o imieniu Mikołaj.

Mikołaj miał cztery lata i bardzo mały miecz, ale wielkie serce. Każdego wieczoru patrzył w niebo i marzył, by zobaczyć prawdziwego elfa.

Pewnej nocy, gdy księżyc świecił jasno, do jego okna zapukała maleńka istotka. Była cała błękitna, a jej czapka świeciła jak gwiazdka. – Jestem Śnieżynka – powiedziała cichutko. – Szukam kogoś, kto pomoże mi rozświetlić choinki w całej krainie.

Mikołaj ubrał się ciepło i wyruszył z elfem. Szli przez śnieżne łąki, gdzie każdy krok zostawiał srebrny ślad. Nagle zobaczyli smutną choinkę – jej gałązki były ciemne, bez światełek.

– Potrzebuje magii – szepnęła Śnieżynka. – Ale magia to nie czary, tylko dobre uczynki. – Mikołaj pomyślał o swoim ulubionym pluszowym misiu. – Mógłbym go położyć pod choinką, by ogrzała się od miłości – powiedział.

I tak zrobili. Mikołaj przytulił misia do gałązek, a Śnieżynka dotknęła ich swoją gwiazdką. Nagle choinka rozbłysła ciepłym, złotym światłem. Wokół zatańczyły iskierki radości.

Potem spotkali kolejne drzewka, każde smutne. Mikołaj dawał im swoje zabawki, a Śnieżynka iskierki z czapki. Każde drzewko stawało się radosne i pełne blasku.

W końcu, gdy wszystkie choinki w Krainie Śniegu świeciły, Mikołaj poczuł zmęczenie. Śnieżynka położyła go na miękkim śniegu i przykryła płatkami. – Jesteś najdzielniejszym rycerzem – powiedziała. – bo dzielenie się dobrem to prawdziwa odwaga.

Mikołaj zasnął spokojnie, a nad nim gwiazdy układały się w uśmiech. Każdej nocy, gdy zamykał oczy, słyszał cichutkie dzwoneczki elfów, które szeptały: „Dobranoc, mały rycerzu, śpij słodko.”