Bajka o Mikołaju i zagubionym uśmiechu

— Bajka do czytania —

Mały Mikołaj mieszkał w małym domku na skraju lasu. Codziennie rano budził się z uśmiechem, bo uwielbiał patrzeć, jak słońce wstaje między drzewami. Ale dziś coś było inaczej – Mikołaj obudził się smutny. Jego uśmiech gdzieś się schował.

Mikołaj szukał uśmiechu wszędzie: pod poduszką, w szafie, a nawet w pudełku z zabawkami. Nigdzie go nie było. – Może uciekł do lasu – pomyślał i włożył buty. Poszedł ścieżką wśród sosen, a wiatr szeleścił mu w uszach.

Nagle zobaczył wiewiórkę, która smutno siedziała na gałęzi. – Dlaczego jesteś smutna? – zapytał Mikołaj. – Zgubiłam orzeszka na zimę – odpowiedziała. Mikołaj sięgnął do kieszeni i wyjął orzeszka, który dostał od mamy. – Masz, dla ciebie – powiedział. Wiewiórka uśmiechnęła się szeroko.

Mikołaj poszedł dalej. Spotkał jeża, który płakał pod krzakiem. – Co się stało? – zapytał. – Moje igły są takie brudne, a nie mam wody – odpowiedział jeż. Mikołaj rozejrzał się i zobaczył kałużę. Pomógł jeżowi się umyć, a ten w podzięce uśmiechnął się od ucha do ucha.

Kiedy Mikołaj wracał do domu, zobaczył małą dziewczynkę, która siedziała na ławce i patrzyła w niebo. – Czemu nie bawisz się z innymi? – zapytał. – Nie mam z kim – szepnęła. Mikołaj usiadł obok i opowiedział jej o wiewiórce i jeżu. Dziewczynka zaczęła się śmiać, a jej śmiech był jak dzwoneczki.

Wieczorem Mikołaj wrócił do domu. Mama zapytała: – Mikołaju, jak ci minął dzień? Uśmiechnął się i powiedział: – Pomagałem innym i nagle mój uśmiech wrócił! Mama przytuliła go i rzekła: – Prawdziwe prezenty to te, które dajemy z serca.

Tego wieczoru Mikołaj położył się do łóżka. Przez okno widział gwiazdy, które migotały jak małe uśmiechy. Zamknął oczy i pomyślał o wiewiórce, jeżu i dziewczynce. Czuł ciepło w sercu. – Dobranoc, świecie – szepnął i zasnął spokojnie.

A za oknem wiatr niósł jego uśmiech daleko, do wszystkich, którzy go potrzebowali. Bo uśmiech, który dajesz innym, zawsze do ciebie wraca.