Mikołaj i mały elf

— Bajka do czytania —

W małym, śnieżnym domku mieszkał sobie Mikołaj. Miał czerwony kubraczek i białą brodę z waty. Każdego wieczoru siadał przy oknie i patrzył, jak gwiazdy tańczą na niebie.

Pewnego razu usłyszał cichutkie pukanie. Otworzył drzwi i zobaczył małego elfa z mokrymi oczami. „Mikołaju, zgubiłem moją małą gwiazdkę. Bez niej nie umiem znaleźć drogi do domu” – wyznał elf drżącym głosikiem.

Mikołaj pogłaskał elfa po czapce. „Nie martw się! Pomożemy ci. Sprawdzimy pod łóżkiem i w szafie”. Przeszukali cały domek, ale gwiazdki nigdzie nie było.

Wyszli więc na podwórko. Śnieg skrzypiał pod nogami, a księżyc świecił srebrnym blaskiem. Mikołaj spojrzał w górę i nagle dostrzegł coś błyszczącego w krzewie ostrokrzewu.

„Patrz, elfie! Tam twoja gwiazdka!” Elf podbiegł i uśmiechnął się szeroko. „Dziękuję, Mikołaju! Od teraz będę bardziej uważny.” Uścisnęli sobie dłonie, a elf zatańczył radośnie w śniegu.

„Pamiętaj, że przyjaciele są jak gwiazdy. Zawsze można na nich liczyć” – powiedział Mikołaj. Elf skinął głową i poleciał w stronę srebrnego lasu, trzymając gwiazdkę mocno w dłoni.

Mikołaj wrócił do swojego domku, wszedł pod ciepłą kołdrę i zamknął oczy. Przez okno widział migoczące gwiazdy. Jedna z nich świeciła wyjątkowo jasno – ta od elfa.