Bajka o Mikołaju, który zgubił swój worek

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkał Mikołaj. Miał siwą brodę, okrągłe okulary i czerwony kubraczek, który zawsze pachniał cynamonem. Każdego grudnia przygotowywał prezenty dla wszystkich dzieci w okolicy, ale tego roku wydarzyło się coś niezwykłego.

Pewnego wieczoru, gdy Mikołaj pakował ostatnie lalki i samochodziki, usłyszał głośne „BUM!”. To jego wielki, czerwony worek spadł z półki i potoczył się wprost do kominka. Nim Mikołaj zdążył krzyknąć, worek zniknął w czeluści, a zamiast niego pojawił się tylko kłębek dymu.

„Ojej, co ja teraz zrobię?” – zmartwił się Mikołaj. Bez worka nie mógł dostarczyć prezentów. Przez chwilę myślał, że wszystko stracone, ale przypomniał sobie o swoich przyjaciołach. Wyszedł na śnieg i zawołał: „Wiewiórko, Ptaszku, Zajączku! Potrzebuję waszej pomocy!”.

Przybiegli wszyscy: wiewiórka z puszystym ogonem, ptaszek o śpiewnym głosie i zajączek z długimi uszami. „Mikołaju, co się stało?” – zapytał zajączek. Mikołaj opowiedział o zagubionym worku. Wiewiórka zaproponowała: „Może worek wpadł do starej studni?”. Ptaszek dodał: „A może utknął w gałęziach choinki?”.

Ruszyli wszyscy razem. Wiewiórka skakała po drzewach, ptaszek zaglądał w krzaki, a zajączek biegał po śniegu. Nagle ptaszek zawołał: „Widzę coś czerwonego w norce lisa!”. Podeszli ostrożnie – to był worek, ale pilnował go mały lisek. „Oddam wam worek, jeśli pomożecie mi znaleźć moją zgubioną czapkę” – poprosił.

Mikołaj uśmiechnął się. „Pomożemy ci, liskówko”. Wiewiórka znalazła czapkę pod krzakiem malin, a ptaszek przyniósł ją w dziobie. Lisek oddał worek. Mikołaj był tak szczęśliwy, że zaprosił wszystkie zwierzęta do swojego domku na gorące kakao z piankami.

Gdy nastał wieczór, Mikołaj włożył worek na plecy i ruszył w drogę. Odwiedził każde dziecko w okolicy, a zwierzęta pomagały mu nieść prezenty. Wracając do domu, patrzył w niebo pełne gwiazd i myślał: „Największym prezentem jest przyjaźń i pomoc innych”. Potem usiadł w fotelu, zamknął oczy i zasnął spokojnie, słysząc tylko szum wiatru za oknem.