Bajka o Manili

— Bajka do czytania —

W małym domku nad Zatoką Manilską mieszkała Manuela z ukochaną babcią Lolą. Każdego ranka babcia piekła złocisty leche flan, a Manuela pomagała jej mieszać jajka z mlekiem kokosowym, wsłuchując się w szum fal.

Pewnego dnia na plaży Manuela znalazła małą, błyszczącą muszelkę. Gdy przyłożyła ją do ucha, usłyszała cichy szept: „Pomagaj innym, a zobaczysz, jak rozkwitnie twoje serce”. Dziewczynka zdziwiła się, ale postanowiła spróbować.

Na ulicy spotkała pana Juana, który naprawiał swój kolorowy jeepney. Miał pełno narzędzi i wyglądał na zmęczonego. Manuela podeszła i zapytała: „Mogę pomóc?”. Podawała mu klucze i śrubki, a pan Juan uśmiechnął się szeroko, gdy silnik znowu zaterkotał.

Potem zobaczyła małą Ritę siedzącą na chodniku i płaczącą. Okazało się, że zgubiła swój parol – kolorowy lampion, który miała zanieść na festiwal. Manuela przeszukała krzaki i znalazła go pod ławką. Rita uściskała ją, a parol zaświecił w słońcu jak małe słońce.

Jeszcze tego dnia Manuela pomogła starszej pani Alienie, która niosła ciężkie torby pełne mango i bananów. Dziewczynka wzięła jedną z siatek i zaniosła aż pod same drzwi. Pani Aliena dała jej soczyste mango – prezent za dobre serce.

Wieczorem Manuela wróciła do domu z uśmiechem od ucha do ucha. Babcia Lola zapytała: „Czemu twoje oczy tak błyszczą?”. Manuela opowiedziała o swojej przygodzie. Babcia pogłaskała ją po włosach i powiedziała: „Twoje serce jest jak gwiazda nad Manilą – świeci jasno i ciepło”.

Kiedy nastała noc, Manuela położyła się do łóżka. Przez okno widziała migoczące gwiazdy nad zatoką, a w oddali słyszała cichy szum fal. Zamknęła oczy i pomyślała: „Jutro znów będę pomagać”. I tak, otulona spokojem, zasnęła głęboko i szczęśliwie.