Bajka o małym piesku i jego pierwszej gwiazdce

— Bajka do czytania —

Mały piesek o imieniu Kropka mieszkał w przytulnej budzie na skraju lasu. Miał miękkie, brązowe uszy i białą łatkę na ogonie, która wyglądała jak mały śnieżynkowy wzór. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za drzewami, Kropka siadał na progu i patrzył w niebo, marząc o tym, by kiedyś zobaczyć prawdziwą gwiazdę z bliska.

Pewnego zimowego wieczoru, gdy pierwszy śnieg przykrył ziemię, Kropka postanowił wyruszyć na poszukiwanie swojej gwiazdki. – Musi być gdzieś tam, za wielkim dębem – szepnął do siebie, otrzepując łapki z białego puchu. Szedł powoli, a jego oddech tworzył małe obłoczki pary. Po drodze spotkał starą sowę, która mrugała do niego z gałęzi.

– Dokąd tak późno, mały przyjacielu? – zapytała sowa, przekrzywiając głowę. – Szukam gwiazdki, która spadnie na ziemię – odpowiedział Kropka, merdając ogonem. Sowa uśmiechnęła się pod dziobem. – Gwiazdki nie spadają, by je złapać, ale by je zobaczyć – powiedziała tajemniczo i wzleciała w górę, wskazując skrzydłem na jaśniejący punkt na niebie.

Kropka podziękował sowie i ruszył dalej. Nagle usłyszał ciche popiskiwanie. Za krzakiem jeżyny siedział mały jeżyk, który zgubił drogę do swojej nory. – Nie martw się – powiedział Kropka, otrzepując śnieg z łap. – Pokażę ci drogę, jeśli pomożesz mi znaleźć moją gwiazdkę. Jeżyk zgodził się z radością i razem ruszyli przez las.

Gdy dotarli do polany, niebo rozjaśniło się tysiącem świateł. Kropka spojrzał w górę i westchnął z zachwytu. – To najpiękniejsza gwiazdka, jaką widziałem – szepnął. Ale wtedy przypomniał sobie, że tak naprawdę szukał nie gwiazdki, ale kogoś, z kim mógłby dzielić te chwile. Spojrzał na jeżyka i zrozumiał, że przyjaźń jest jak gwiazda – świeci nawet w najciemniejszą noc.

W drodze powrotnej Kropka i jeżyk rozmawiali o wszystkim – o tym, jak pachnie śnieg, o tym, co lubią jeść na kolację, i o tym, jak fajnie jest mieć kogoś, kto czeka na ciebie w domu. Kiedy dotarli do budy, jeżyk podziękował i pobiegł do swojej nory, a Kropka wszedł do środka, gdzie czekała na niego miska ciepłej owsianki.

Tej nocy Kropka zasnął szybciej niż zwykle. Przez okno budy widział migoczącą gwiazdę, która zdawała się do niego mrugać. – Dziękuję, że jesteś – wyszeptał, tuląc się do miękkiego koca. Wokół panowała cisza, a z oddali dobiegał szum wiatru, który kołysał drzewa do snu.

– Dobranoc, mały Kropko – szepnęła gwiazda, gasnąc powoli za horyzontem. Piesek zamknął oczy, a jego ogon przestał merdać. W lesie zapanował spokój, a księżyc rozjaśnił ścieżkę do domu dla wszystkich, którzy jeszcze wędrowali.