Miś Mruczek i droga do domu

— Bajka do czytania —

W głębi wielkiego lasu, tam gdzie sosny sięgają chmur, mieszkał mały miś o imieniu Mruczek. Miał mięciutkie, brązowe futerko i łatkę na lewym uchu. Pewnego dnia, po ogromnej burzy, która przetoczyła się przez las, Mruczek oddalił się od swojej norki i poczuł się bardzo zagubiony.

Drzewa wyglądały inaczej niż przed burzą – gałęzie leżały na ziemi, a znajoma ścieżka zniknęła pod liśćmi. Mruczkowi zabiło serce. Przypomniał sobie jednak, co mówiła mama: „Kiedy czujesz strach, zatrzymaj się i popatrz wokół. Las zawsze daje wskazówki”.

Po chwili zauważył małą wiewiórkę o imieniu Ruda, która zbierała żołędzie pod dębem. Ruda dostrzegła smutek misia i zapytała: „Zgubiłeś się? Nic się nie martw. Patrz na korę drzew – po tej stronie, gdzie mech jest ciemniejszy, zawsze jest bardziej wilgotno. To znak, że blisko jest strumień twojej mamy.” Mruczek podziękował i poszedł w tę stronę.

Szedł przez chwilę, ale strumienia nie było. Wtedy z trawy wyłonił się jeż Kolczatek. „Nie idź tak szybko – powiedział. – Czasem trzeba słuchać. Strumień szumi cichutko, jak szelest liści. Zamknij oczy i nadstaw uszu.” Mruczek zamknął oczy i usłyszał cichy plusk. Ruszył w tamtym kierunku.

W końcu dotarł nad strumień, ale nadal nie wiedział, w którą stronę iść do domu. Zmęczony usiadł na kamieniu. Wtedy nadleciała sowa Mądrala i powiedziała: „Gdy gwiazdy pierwsze zaświecą na niebie, ta jaśniejsza nad starym dębem wskaże ci drogę. W lesie wszystko ma swój porządek, nawet po burzy.”

Mruczek poczekał do zmierzchu. Pierwsza gwiazda naprawdę wskazała mu kierunek. Szedł wśród znajomych zapachów miodu i kwiatów, aż w oddali zobaczył ciepłe światełko – to mama stała przed norą, trzymając małą lampkę oliwną.

„Mruczku, wróciłeś!” – uściskała go czule. „Jak trafiłeś?” Miś opowiedział o wiewiórce Rudzie, jeżu Kolczatku i sowie Mądrali. Mama uśmiechnęła się. „Widzisz, każdy z nas ma coś cennego – tylko trzeba umieć poprosić i uważnie patrzeć.”

Tego wieczoru Mruczek jadł swoją ulubioną malinową owsiankę, a mama czyściła mu futerko z leśnego kurzu. Potem położył się w miękkim posłaniu i patrzył przez okno na rozgwieżdżone niebo. Gwiazdy mrugały do niego znajomo, a on poczuł, że w lesie, nawet po największej burzy, zawsze jest spokój i ciepło. Przymknął oczy, westchnął cicho i zasnął słodko, jak mały miś, który odnalazł swój dom.