Bajka o małym piesku, który szukał przyjaciela

— Bajka do czytania —

W małym, żółtym domku na skraju łąki mieszkał mały piesek o imieniu Burasek. Miał miękkie, brązowe uszy i ogonek, który merdał jak szalony, ale czuł się trochę samotny.

Burasek bardzo chciał mieć przyjaciela do zabawy. Każdego ranka wyglądał przez płot i patrzył, jak inne zwierzęta bawią się razem. Widział wesołe wiewiórki skaczące po drzewach i zające grające w berka na łące.

Pewnego dnia Burasek postanowił wybrać się na poszukiwanie przyjaciela. Najpierw podszedł do wiewiórek, ale one były tak zajęte zbieraniem orzechów, że nie miały czasu się bawić. Burasek spuścił smutno ogonek i poszedł dalej.

Potem spotkał zajączka, który skakał po łące. – Hej, zajączku, chcesz się pobawić? – zapytał Burasek. – Przepraszam, ale muszę uciekać przed lisem! – zawołał zajączek i pognał w krzaki. Burasek westchnął i usiadł pod wielkim dębem.

Wtedy usłyszał ciche piszczenie. Spojrzał w dół i zobaczył małego, szarego myszkę, która trzęsła się z zimna. – Dlaczego jesteś taka smutna? – zapytał Burasek. – Zgubiłam się i nie mam się z kim bawić – odpowiedziała myszka cieniutkim głosikiem.

Burasek uśmiechnął się szeroko. – Ja też nie mam przyjaciela. Może pobawimy się razem? – zaproponował. Myszka ucieszyła się i od razu wskoczyła na jego grzbiet. Razem biegali po łące, szukając kolorowych kamyków i liści.

Kiedy słońce zaczęło zachodzić, Burasek odprowadził myszkę do jej norki. – Dziękuję za wspaniały dzień – powiedziała myszka. – Jutro znów się spotkamy? – Oczywiście! – odpowiedział Burasek, merdając ogonem.

Tej nocy Burasek położył się w swoim koszyku, patrząc przez okno na gwiazdy. Czuł się szczęśliwy, bo znalazł przyjaciela, gdy najmniej się tego spodziewał. Zamknął oczy, a księżyc cicho nucił mu kołysankę. Dobranoc, Burasku, dobranoc, mały przyjacielu.