Tuptuś i tajemnica dzielności

— Bajka do czytania —

W ciepłej, pachnącej lasem dolince mieszkał mały dinozaur o imieniu Tuptuś. Miał krótkie nóżki i długą szyję, a łuski jego błyszczały w słońcu jak małe żółte kamyczki. Każdego ranka Tuptuś biegał po łące, tupiąc głośno: tup, tup, tup. Lubił patrzeć na wielkie dinozaury, które chodziły pewnym krokiem i wcale się niczego nie bały.

Pewnego dnia Tuptuś postanowił, że też będzie bardzo dzielny. „Pójdę wieczorem do jaskini pod wielkim głazem” – powiedział do siebie. Tata dinozaur spojrzał na niego z uśmiechem: „Jesteś jeszcze mały, synku. Może lepiej poczekaj, aż podrośniesz?” Ale Tuptuś tupnął nóżką i powiedział: „Ja chcę być dzielny już teraz!”.

Gdy słońce zaczęło chować się za góry, Tuptuś powędrował w stronę jaskini. Ścieżka wiła się między wysokimi paprociami. Z każdym krokiem robiło się ciemniej. Tuptuś słyszał szelesty i ciche trzaski. „A co jeśli ktoś tam mieszka?” – pomyślał. Serce mu biło szybciej, a nogi zrobiły się jak z waty.

Nagle usłyszał cichy płacz. To był mały pterodaktyl, który zgubił drogę do gniazda. „Nie bój się” – powiedział Tuptuś, choć sam trochę się bał. „Pomogę ci znaleźć mamę”. Razem poszli dalej, a Tuptuś czuł, że kiedy pomaga innym, strach staje się mniejszy.

W końcu dotarli do jaskini. W środku było ciemno, ale Tuptuś zapalił mały świecący kamyk, który dostał od taty. Światełko rozjaśniło skały i nagle zobaczyli wielką, miłą dinozaurzycę – mamę pterodaktyla. „Dziękuję ci, mały dzielny dinozaurze!” – zawołała radośnie.

Gdy wrócił do domu, tata przytulił go mocno. „Byłeś dzielny, synku” – powiedział. Tuptuś odpowiedział: „Trochę się bałem, ale pomogłem komuś, kto potrzebował pomocy. I wtedy strach minął”. Tata uśmiechnął się: „Widzisz, dzielność to nie tylko nie bać się, ale też umieć poprosić o pomoc, gdy jej potrzebujesz. Ty poprosiłeś swój mały kamyk, a ja zawsze jestem obok”.

Tuptuś ziewnął szeroko. Położył się na miękkiej trawie i patrzył, jak na niebie pojawiają się pierwsze gwiazdy. Jedna z nich mrugała do niego przyjaźnie. „Dobranoc, gwiazdeczko” – szepnął. „Dobranoc, dzielny dinozaurze” – odpowiedziała cichutko gwiazda.

I tak mały Tuptuś zasnął spokojnie, śniąc o przygodach i o tym, że nawet małe dinozaury potrafią być naprawdę dzielne. Cisza zaległa nad dolinką, a księżyc otulił go srebrnym blaskiem. Dobranoc, Tuptusiu.