Bajka o małym dinozaurze, który szukał swojego rytmu

— Bajka do czytania —

W ciepłej, pachnącej paprociami dolinie, gdzie słońce malowało złote plamy na liściach, mieszkał mały dinozaur o imieniu Tupi. Tupi był zielony jak wiosenna trawa i miał na grzbiecie małe, pomarańczowe łuski, które błyszczały w słońcu jak małe skarbiki. Ale Tupi miał pewien kłopot – zawsze czuł, że robi wszystko za wolno.

Kiedy inne dinozaury biegały wokół wielkiego kamienia, Tupi dopiero stawiał pierwsze kroki. Kiedy one skakały przez strumyk, on ostrożnie macał nogą wodę. „Dlaczego jesteś taki powolny?” – pytały czasem. Tupi spuszczał głowę i wracał do swojej ulubionej paproci, gdzie mógł spokojnie myśleć.

Pewnego dnia Tupi postanowił, że musi nauczyć się być szybszym. Poszedł do mądrej staruszki Stego, która mieszkała pod wielkim głazem. „Stego, jak mogę biegać szybciej?” – zapytał. Stego uśmiechnęła się i powiedziała: „Każdy ma swój własny rytm, Tupi. Nie musisz gonić innych. Posłuchaj swojego serca.”

Tupi nie do końca rozumiał, ale postanowił spróbować. Następnego dnia, zamiast biegać, usiadł na łące i zaczął obserwować mrówki. Mrówki szły powoli, niosąc igiełki sosny. „One się nie spieszą” – pomyślał Tupi. I wtedy zobaczył, jak mrówki pomagają sobie nawzajem, gdy jedna się potknie.

„Może bycie wolnym też jest ważne?” – zastanowił się Tupi. Postanowił sprawdzić, co potrafi. Zauważył, że kiedy idzie powoli, dostrzega więcej: kolorowe motyle, które siadają mu na nosie, i małe żabki, które chowają się w trawie. Inne dinozaury biegały tak szybko, że tego nie widziały.

Pewnego popołudnia mały triceratops Tadek zgubił się w gęstym lesie. Wszystkie dinozaury biegały w kółko, szukając go, ale tylko Tupi, idąc powoli i nasłuchując, usłyszał cichutki płacz Tadka. „Jesteś tutaj!” – zawołał Tupi i poprowadził Tadka z powrotem do doliny.

Od tego dnia inne dinozaury spojrzały na Tupiego inaczej. „Jesteś super!” – powiedziały. Tupi uśmiechnął się i zrozumiał, że nie musi być szybki, by być ważnym. Każdy ma swój własny rytm i swoje dary. A najważniejsze to być sobą.

Wieczorem, gdy księżyc zawisł nad doliną, Tupi położył się na miękkim mchu. Patrzył na gwiazdy i słuchał szumu paproci. Czuł się spokojny i szczęśliwy. „Dobranoc, świecie” – szepnął i zamknął oczy, wiedząc, że jutro znów będzie sobą – wolnym, ale wyjątkowym dinozaurem.