Bajka o małpce i zaczarowanym bananie

— Bajka do czytania —

W dżungli, gdzie liście szumią jak cicha kołysanka, a papugi opowiadają sobie sny, mieszkała mała małpka o imieniu Zuzia. Zuzia miała rude futerko, bystre oczka i ogon, którym potrafiła zrobić prawdziwe lasso. Ale najbardziej ze wszystkiego kochała banany – słodkie, żółte, pachnące słońcem.

Pewnego ranka Zuzia znalazła na drzewie coś niezwykłego. To był banan, ale nie taki zwyczajny – cały błyszczał złotem i delikatnie świecił w cieniu. Zuzia zerwała go szybciutko i przycisnęła do serca. – To mój skarb! – szepnęła. – Będę go chować tylko dla siebie.

Przez cały dzień małpka skakała z gałęzi na gałąź, trzymając banan w łapce. Nie chciała się nim dzielić z nikim. Kiedy przyjaciel Tukan zapytał, czy może zobaczyć, Zuzia schowała banana za plecy. – To tylko zwykły banan – mruknęła i uciekła.

Wieczorem, gdy słońce malowało niebo na pomarańczowo, Zuzia usiadła na samym czubku drzewa. Banan wciąż świecił, ale małpka czuła, że coś jest nie tak. Była zmęczona, a skarb wcale nie cieszył jej tak bardzo, jak się spodziewała.

Wtedy zobaczyła małego króliczka, który płakał pod krzaczkiem. – Zgubiłem swoją marchewkę – chlipał. – Jestem taki głodny. Zuzia spojrzała na swój złoty banan, a potem na króliczka. Coś w jej serduszku zaiskrzyło.

– Masz – powiedziała cicho i podała mu banana. Gdy króliczek wziął go w łapki, banan rozbłysnął jaśniej niż kiedykolwiek, a potem zmienił się w cały koszyk pełen bananów! – Dziękuję! – zawołał króliczek, a Zuzia poczuła ciepło, które rozlało się po całym ciele.

Zuzia zrozumiała, że magia banana nie kryła się w nim samym, ale w tym, że oddała go komuś innemu. Podzieliła się z przyjacielem, a w zamian dostała coś o wiele cenniejszego – radość i spokój w sercu.

Tej nocy, gdy gwiazdy zapaliły swoje małe lampki na niebie, Zuzia usnęła na swojej ulubionej gałęzi. Wokół niej unosił się delikatny zapach bananów, a w dżungli zapanowała cisza. Śpij mała Zuziu, śpij dobrze – szumiały liście. Dobranoc.