Bajka o małpce, która zgubiła uśmiech

— Bajka do czytania —

Mela była małą, ciekawską małpką, która mieszkała w zielonej dżungli. Każdego ranka budziła się z szerokim uśmiechem i biegała po drzewach, witając się z ptakami i motylami. Ale pewnego dnia, gdy przeciągnęła się na gałęzi, poczuła, że jej uśmiech gdzieś zniknął.

Zmartwiona małpka Mela usiadła na swoim ulubionym konarze i patrzyła na liście. "Gdzie się podział mój uśmiech?" – szepnęła. Postanowiła go poszukać.

Po drodze spotkała papugę Polę, która czyściła swoje kolorowe piórka. "Pola, widziałaś mój uśmiech?" – zapytała Mela. Papuga pokręciła głową: "Nie, ale może fruwa gdzieś w chmurach?"

Małpka podskoczyła wyżej, ale uśmiechu nie było. Potem spotkała leniwca Leona, który wisiał do góry nogami. "Leon, pomóż mi znaleźć uśmiech!" – zawołała. Leniwiec przeciągnął się: "Spróbuj potańczyć – czasem uśmiech chowa się w ruchu." Mela zatańczyła na gałęzi, ale uśmiech nie wrócił.

Nagle zobaczyła małego słonika, który smutno kopał ziemię trąbą. "Dlaczego jesteś smutny?" – spytała Mela. Słonik odpowiedział: "Zgubiłem swoją ulubioną zabawkę." Małpka pomyślała chwilę, a potem podała mu swoją świecącą muszelkę: "Proszę, możesz się nią pobawić."

Słonik uśmiechnął się szeroko, a Mela poczuła, że na jej twarzy też pojawia się uśmiech! Był ciepły i miły, jak promyk słońca. "Znalazłam go!" – krzyknęła radośnie. Uśmiech wrócił, bo podarowała go komuś innemu.

Mela pobiegła do domu, a jej mama pogłaskała ją po głowie: "Widzę, że twój uśmiech jest jeszcze piękniejszy niż wcześniej." Małpka przytuliła się do mamy i zamknęła oczy.

Gwiazdy na niebie zaczęły migotać, a wiatr cicho szeleścił liśćmi. Mela ziewnęła i pomyślała: "Uśmiech lubi być dzielony." I tak, z uśmiechem na twarzy, zasnęła spokojnie.

Na gałęzi obok spała mała żabka, a w oddali pohukiwała sowa. Dobranoc, Melo, dobranoc, dżunglo.