Małpka Pola i jej niezwykły skarb

— Bajka do czytania —

W zielonej, gęstej dżungli, gdzie promienie słońca tańczyły między liśćmi, mieszkała mała małpka o imieniu Pola. Miała brązowe futerko, wesołe oczy i ogon, którym uwielbiała się huśtać. Pewnego dnia, skacząc z drzewa na drzewo, Pola dostrzegła coś, co lśniło w trawie.

Podbiegła bliżej i zobaczyła maleńki, okrągły kamień. Był przezroczysty jak woda i mienił się wszystkimi kolorami tęczy. Pola nigdy nie widziała czegoś tak pięknego. Schwyciła go w łapki i przycisnęła do siebie. 'To mój skarb!' – szepnęła.

Pola pobiegła do swojej dziupli, by schować kamień przed innymi małpkami. Kiedy jej przyjaciele, małpka Kiki i małpka Miki, pytali, co trzyma, Pola tylko kręciła głową. 'Nic takiego' – mówiła i szybko odbiegała.

Przez cały dzień Pola bawiła się kamieniem sama. Oglądała go pod światło, dotykała gładkiej powierzchni. Ale im dłużej się bawiła, tym bardziej czuła, że czegoś jej brakuje. Kamień był piękny, ale nie sprawiał jej radości takiej jak wcześniejsze zabawy z przyjaciółmi.

Następnego dnia Pola usłyszała głośne śmiechy. Kiki i Miki huśtali się na lianach i zbierali mango. Pola poczuła dziwne ukłucie w sercu. Usiadła na gałęzi i patrzyła na kamień. 'Czy to naprawdę skarb?' – pomyślała.

Wtedy podeszła do niej mądra staruszka, pani Ola, najstarsza małpka w dżungli. 'Widzę, że coś cię trapi, Polu' – powiedziała łagodnie. Pola pokazała jej kamień. 'Jest piękny, ale nie wiem, co z nim zrobić' – wyszeptała.

Pani Ola uśmiechnęła się. 'Najpiękniejsze rzeczy stają się jeszcze piękniejsze, gdy dzielimy się nimi z innymi. Skarb, który chowasz, to jak śmiech bez nikogo, kto by go usłyszał'. Pola zrozumiała, że miała rację.

Pola wybiegła z dziupli i pobiegła do Kiki i Mikiego. 'Patrzcie, co znalazłam!' – zawołała, pokazując kamień. Małpki były zachwycone. Razem oglądały, jak słońce odbija się w kamieniu i tworzy kolorowe plamki na liściach. Pola czuła, że teraz kamień jest naprawdę jej skarbem – bo mogła się nim cieszyć z przyjaciółmi.

Tego wieczoru, gdy księżyc wynurzył się nad dżunglą, Pola leżała w swojej dziupli, a przez szparę wpadały promyki gwiazd. Kamień spoczywał obok, ale Pola wiedziała, że największym skarbem są przyjaciele. Zamknęła oczy i uśmiechnęła się do gwiazd, które mrugały do niej porozumiewawczo. Dobranoc, Polu – szepnął wiatr. I tak zasnęła spokojnie, marząc o jutrzejszych zabawach.