Bajka o małpce, która chciała mieć wszystko

— Bajka do czytania —

W zielonej dżungli, gdzie drzewa sięgały chmur, a słońce malowało złote plamy na liściach, mieszkała mała małpka o imieniu Zuzia. Miała miękkie, brązowe futerko i ogon, którym potrafiła chwytać nawet najmniejsze banany. Zuzia była bardzo ciekawska i zawsze chciała mieć wszystko, co widziała u innych.

Pewnego dnia Zuzia zobaczyła papugę z piórami w kolorze tęczy. „Ależ jestem piękna!” – pomyślała małpka i postanowiła, że też musi mieć takie pióra. Po długich poszukiwaniach znalazła kilka kolorowych piórek, ale spadły z ogona i zgubiła je w strumyku.

Następnie zobaczyła żółwia z muszlą wysadzaną błyszczącymi kamykami. „Te kamienie są jak gwiazdy!” – westchnęła Zuzia. Zaczęła zbierać wszystkie błyszczące kamyki, jakie znalazła, ale były ciężkie i szybko zrobiło jej się smutno, bo nie mogła się bawić.

Kolejnego dnia małpka spotkała małego słonia, który miał trąbkę mieniącą się różnymi kolorami. Zuzia zapragnęła mieć taką samą. Pożyczyła od pająka srebrną nić i owinęła nią swój ogon, ale nić się poplątała i utknęła w gałęziach.

Zuzia usiadła na kamieniu i zaczęła płakać. „Mam wszystko, czego chciałam, a wcale nie jestem szczęśliwa!” – szlochała. Wtedy podszedł do niej stary, mądry goryl o imieniu Gorylcio. „Dlaczego płaczesz, mała?” – zapytał łagodnie.

„Bo chciałam mieć pióra papugi, kamienie żółwia i trąbkę słonia, ale wszystkie te rzeczy zniknęły, a ja zostałam sama” – odpowiedziała Zuzia. Gorylcio uśmiechnął się. „Widzisz, Zuziu, najcenniejsze rzeczy nie są tymi, które można schować do kieszeni. To przygody, które przeżywasz z przyjaciółmi, i chwile, które dzielisz z innymi.”

Zuzia zrozumiała, że zamiast gonić za rzeczami, lepiej cieszyć się tym, co ma – swoim ogonem, który potrafi tańczyć na gałęziach, i przyjaciółmi, którzy czekają na wspólną zabawę. Pobiegła do papugi, żółwia i słonia, żeby zaprosić ich na wielką zabawę w chowanego w dżungli.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie jak małe lampki, Zuzia usiadła na swojej ulubionej gałęzi i pomyślała: „Najlepsze rzeczy to te, których nie można kupić – śmiech przyjaciół i ciepło słońca na futerku.” Zamknęła oczy, a wiatr z dżungli zanucił jej kołysankę. Dobranoc, mała małpko. Śpij słodko.