Małpka Zuzia i drzewo podzielonych smakołyków

— Bajka do czytania —

W zielonej, gęstej dżungli, gdzie liście szeptały tajemnice, a kwiaty pachniały słodko jak miód, mieszkała mała małpka o imieniu Zuzia. Miała miękkie, brązowe futerko i ogonek, który zawsze zwijał się wesoło w znak zapytania. Każdego ranka Zuzia budziła się z jednym marzeniem: znaleźć najsmaczniejszy owoc w całej dżungli.

Pewnego dnia, skacząc z gałęzi na gałąź, Zuzia natknęła się na drzewo, jakiego jeszcze nie widziała. Jego konary uginały się pod ciężarem owoców – złocistych, pachnących i błyszczących w słońcu. Zuzia zeskoczyła lekko, zerwała jeden owoc i ugryzła. Był słodki, soczysty i rozpływał się w buzi. – Mniam! To najlepszy owoc świata! – zawołała radośnie.

Zuzia zerwała jeszcze trzy owoce i schowała je do swojego gniazdka. Chciała zjeść je wszystkie sama, powoli, w samotności. Ale gdy wracała, spotkała swojego przyjaciela, małpkę Tonia, który smutnie zwisał z gałęzi. – Głowa do góry, Toniu! – zawołała Zuzia. – Mam pyszne owoce! – pokazała je z dumą.

Toniu spojrzał na nie i westchnął. – Wyglądają cudownie, ale ja dziś nie znalazłem nic. Czy mogę dostać chociaż kawałek? – Zuzia zawahała się. Schowała owoce za plecy, ale patrząc na smutne oczy Tonia, poczuła coś ciepłego w sercu. Podała mu jeden owoc. – Masz, spróbuj! – powiedziała niepewnie.

Toniu ugryzł i jego twarz rozjaśniła się w szerokim uśmiechu. – To najpyszniejszy owoc, jaki jadłem! Dziękuję, Zuziu! – skakał radośnie z gałęzi na gałąź. Wtedy zza krzaka wyjrzała mała małpka Lili, a zza pnia wyłonił się stary mądry Gogo. Wszyscy spoglądali na owoce z nadzieją.

Zuzia spojrzała na swoje trzy pozostałe owoce, a potem na głodnych przyjaciół. Zrozumiała, że jedzenie ich samotnie nie będzie już takie przyjemne. Podeszła do drzewa, zerwała jeszcze więcej owoców i rozdała każdemu. Usiedli wszyscy razem na dużym konarze, chrupiąc i chichocząc. Smakowało jeszcze lepiej niż wcześniej.

Od tego dnia Zuzia zawsze zapraszała przyjaciół do swojego magicznego drzewa. Razem zbierali owoce, bawili się w chowanego wśród liści i opowiadali historie o gwiazdach. Zuzia odkryła, że prawdziwa radość nie leży w posiadaniu, ale w dzieleniu się z tymi, których kochamy. A dżungla stała się jeszcze piękniejsza, bo pełna śmiechu i przyjaźni.

Kiedy słońce schowało się za horyzont, a na niebie zapłonęły pierwsze gwiazdy, Zuzia wróciła do swojego gniazdka. Owinęła się ogonkiem, zamknęła oczy i uśmiechnęła się do wspomnień. Wokół niej zapadła spokojna cisza, tylko liście szeptały cichutko: „Dobranoc, Zuziu… śpij słodko…”.