Bajka o pędzelku, który malował wiatr

— Bajka do czytania —

Antoś dostał od mamy zestaw farb plenerowych i mały sztalugowy stojak. Bardzo chciał namalować wielki, zielony las, który widział z okna swojego pokoju.

Szybko rozłożył wszystko na trawie, wycisnął na paletę zieloną, niebieską i żółtą farbę. Zamoczył pędzel w wodzie – i już chciał malować pierwsze drzewo. Ale pędzel nagle mu się wyślizgnął i upadł na trawę, robiąc zieloną plamę.

– Och! – westchnął Antoś. – Znowu nie wyszło. – Próbował zetrzeć plamę palcem, ale zrobiła się jeszcze większa. Spojrzał na las i pomyślał, że nigdy nie uda mu się namalować go tak pięknie.

Wtedy przyleciał mały wietrzyk i szepnął mu do ucha: – Nie martw się, Antosiu. Każdy malarz zaczyna od plam. Spójrz, jak pięknie ta plama wygląda – jak małe słoneczko na trawie. – Antoś spojrzał i rzeczywiście – zielona plama przypominała liść.

Więc wziął głęboki oddech i postanowił malować dalej. Tym razem nie spieszył się. Powoli maczał pędzel, delikatnie nakładał farbę. Malował niebo – najpierw jasnoniebieskie, potem dodał odrobinę bieli, żeby zrobić chmurki.

Kiedy malował drzewa, jego pędzel tańczył w górę i w dół, jakby wiatr prowadził go za rękę. A to, co wcześniej wydawało się trudne, nagle stało się łatwe i przyjemne. Antoś uśmiechnął się – zapomniał o plamie, zapomniał o pośpiechu.

Po godzinie na sztaludze pojawił się obraz: las, niebo, ptak na gałęzi i mały zielony liść na trawie. Mama podeszła i powiedziała: – To najpiękniejszy obraz, jaki widziałam, bo widać w nim twoje serce. – Antoś poczuł ciepło w brzuchu i wiedział, że to prawda.

Kiedy wieczorem położył się do łóżka, przez okno wpadało światło księżyca. Antoś zamknął oczy i wyobrażał sobie, że jego pędzel maluje sny – ciche, kolorowe i spokojne. I tak powoli zasnął, a wokół niego tańczyły gwiazdy.