Bajka o małej syrence, która odważyła się być sobą

— Bajka do czytania —

W głębi błękitnego oceanu, wśród korali i morskich wodorostów, mieszkała mała syrenka o imieniu Iskierka. Miała lśniący, zielony ogon i włosy koloru zachodzącego słońca. Każdego ranka pływała nad rafę, by obserwować łodzie przepływające po powierzchni. Marzyła, by choć raz zobaczyć, jak wygląda świat ludzi. Ale najbardziej ze wszystkiego chciała mieć taki śpiew jak inne syreny – donośny i czysty, który przyciągałby ryby i rozświetlał mrok.

Iskierka miała starszą siostrę, Muszelkę, która śpiewała tak pięknie, że wszystkie ryby gromadziły się wokół niej. Mama syrenka mówiła: „Córko, spróbuj jeszcze raz, otwórz buzię szerzej, oddychaj głęboko”. Iskierka próbowała, ale z jej gardła wydobywał się tylko cichy, drżący dźwięk. Czuła, że coś jest z nią nie tak. Pewnego dnia postanowiła, że popłynie do Mądrej Ośmiornicy, która mieszkała w wraku statku, by zapytać, jak naprawić swój głos.

Mądra Ośmiornica wysłuchała jej cierpliwie, a potem uśmiechnęła się pod ośmioma ramionami. „Dziecko, twój głos nie jest zepsuty. On jest po prostu inny. Zamiast śpiewać jak inni, spróbuj nucić melodię, którą słyszysz w sercu. Może to będzie szum fal, a może plusk deszczu. Każda syrena ma swoją własną nutę.” Iskierka była zdziwiona. „Ale ja nie słyszę żadnej melodii w sercu”, powiedziała smutno. „To posłuchaj uważnie”, odrzekła Ośmiornica i delikatnie dotknęła jej czoła.

Iskierka zamknęła oczy. Najpierw usłyszała bicie własnego serca: bum-bum, bum-bum. Potem gdzieś w oddali usłyszała ciche dzwoneczki – to małe meduzy tańczyły w prądzie. Zaczęła nucić cichutko, naśladując ten dźwięk. Ku swojemu zdziwieniu, z jej ust popłynęła melodia delikatna jak muśnięcie wodorostów. Nie była głośna ani potężna, ale czysta i spokojna. Małe rybki zaczęły podpływać bliżej, a nawet krab przystanął, by posłuchać.

Kiedy wróciła do domu, mama i Muszelka czekały na nią. Iskierka bała się, że znów usłyszy: „Spróbuj głośniej”. Ale zamiast tego mama uśmiechnęła się i powiedziała: „Słyszałam cię, córeczko. To było piękne. Twój śpiew jest jak szelest muszelek – nie każdy go słyszy, ale kto usłyszy, ten zapamięta na zawsze.” Muszelka przytuliła siostrę i dodała: „Ja śpiewam dla tłumów, ty śpiewasz dla tych, którzy potrafią słuchać. Oboje jesteśmy wyjątkowe.”

Od tego dnia Iskierka nie próbowała już naśladować innych. Każdego wieczoru siadała na kamieniu i nuciła swoją własną melodię. Czasem dołączały do niej inne stworzenia morskie, które też miały ciche głosy – małe koniki morskie, ślimaki, a nawet jedna cicha ryba rozdymka. Iskierka zrozumiała, że nie trzeba być najgłośniejszym, by być usłyszanym. Wystarczy być sobą.

Kiedy zapadał zmrok, a woda stawała się granatowa, Iskierka wracała do swojej groty z muszli. Kładła się na miękkim mchu i patrzyła, jak przez wodę przebijają się pierwsze gwiazdy. Jej ogon delikatnie falował, a z ust płynęła cicha kołysanka. Wokół niej wszystko uspokajało się – nawet kraby przestawały skakać. Iskierka zamykała oczy i czuła, że jest dokładnie taka, jaka powinna być.

Tej nocy, gdy maleńkie światełka planktonu rozświetliły mrok, Iskierka zasnęła spokojnie. W jej śnie nie było już porównań ani prób bycia kimś innym. Był tylko szum fal, bicie serca i cicha melodia, która należała tylko do niej. I gdzieś w głębi oceanu każde małe stworzenie mogło usłyszeć, że bycie sobą to najpiękniejsza piosenka pod słońcem.