Księżniczka Klara i Nocny Gość

— Bajka do czytania —

W pewnym królestwie, za siedmioma wzgórzami i trzema mostami, mieszkała mała księżniczka o imieniu Klara. Miała złote loki spływające na ramiona i oczy jak dwa błękitne jeziora. Gdy tylko słońce chowało się za horyzontem, jej serce zaczynało bić szybciej, a w oczach pojawiały się łzy. Klara bała się ciemności bardziej niż czegokolwiek na świecie.

Królowa i król bardzo martwili się o swoją córeczkę. Dawali jej najmiększe poduszki, lampki w kształcie księżyca i śpiewali najpiękniejsze kołysanki. Ale gdy tylko gasili światło, Klara widziała w cieniu straszne cienie, które wydawały jej się potworami. Nic nie pomagało.

Pewnej nocy, gdy księżniczka znów leżała z szeroko otwartymi oczami, usłyszała ciche puk-puk-puk w szybę. Podniosła wzrok i zobaczyła małego, zielonego smoka o łuskach błyszczących jak szmaragdy. Smok machał skrzydłami i wyglądał na bardzo smutnego. "Kim jesteś?" zapytała Klara szeptem.

"Jestem Iskierka" odpowiedział smok drżącym głosikiem. "Przyleciałem, bo słyszałem, że ty też nie możesz spać". Klara otworzyła okno, a Iskierka wpadł do środka, lądując miękko na poduszce. "Dlaczego ty nie śpisz?" spytała księżniczka. Smok westchnął: "Boję się, że mój ogień zgaśnie, gdy noc jest taka długa i ciemna. A bez ognia nie będę prawdziwym smokiem".

Klara poczuła, że rozumie smoka. "Ja boję się ciemności, bo nie widzę, co jest wokół" powiedziała. Iskierka zamyślił się. "A gdybyś spojrzała na gwiazdy? One zawsze świecą, nawet w najciemniejszą noc". Smok zaciągnął się i wypluł mały, ciepły płomyk, który rozświetlił pokój złocistym blaskiem. "Popatrz, to jak małe słońce" uśmiechnęła się Klara.

Spędzili razem resztę nocy. Klara nauczyła Iskierkę swojej ulubionej kołysanki: "Śpij, mój mały smoku, słońce już za chmurą…". Iskierka w zamian opowiedział jej o latających rybach, które tańczą nad jeziorem w blasku księżyca, i o zaczarowanych chmurach, które pachną cynamonem. Klara zapomniała o swoim strachu. Iskierka także przestał się martwić o swój ogień – czuł, jak płonie w nim radość.

Gdy pierwsze promienie słońca wpadły do pokoju, Iskierka zwinął się w kłębek na poduszce i zaczął cichutko pochrapywać. Klara patrzyła na niego i czuła, że to najwspanialsza noc w jej życiu. Od tamtej pory wiedziała, że ciemność nie musi być straszna – wystarczy mieć przyjaciela, który oświetli drogę.

Tej nocy księżniczka Klara zamknęła oczy, a przez okno wpłynęło srebrzyste światło gwiazd. Iskierka spał obok, a z jego nozdrzy wydobywały się delikatne iskierki, które tańczyły w powietrzu jak maleńkie świetliki. Klara wyszeptała: "Dobranoc, przyjacielu" i zasnęła spokojnie, wiedząc, że noc jest pełna małych cudów.