Bajka o malarzu pokojowym, co malował uśmiechy

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domki były kolorowe jak pudełko kredek, mieszkał pan Staszek. Pan Staszek był malarzem pokojowym i każdego dnia malował ściany na różne kolory.

Pewnego ranka pan Staszek wziął swoje wiadro z niebieską farbą, pędzel i drabinę, i poszedł do domu pani Kasi. Pani Kasia prosiła, żeby pomalować jej sypialnię na kolor nieba. Pan Staszek zaczął malować – ściany robiły się coraz bardziej błękitne, jak letnie niebo za oknem.

Wtem do pokoju wbiegł mały Jasiu, synek pani Kasi. Jasiu trzymał w rączce żółtą kredkę i bardzo chciał pomóc. – Panie Staszku, czy mogę namalować słońce? – zapytał. Pan Staszek uśmiechnął się i powiedział: – Czemu nie? Słońce zawsze pasuje do nieba!

Jasiu rysował wielkie, żółte koło, a potem promienie. Pan Staszek dokończył malowanie, a na niebieskiej ścianie zajaśniało piękne słońce. Pani Kasia weszła do pokoju, zobaczyła słońce, uśmiechnęła się i powiedziała: – Teraz każdy poranek będzie słoneczny!

Kolejnego dnia pan Staszek malował pokój w przedszkolu. Dzieci prosiły o zieloną łąkę na ścianie. Malował trawę, a dzieci doklejały papierowe kwiatki. Gdy wszystko było gotowe, pan Staszek spojrzał na rozśmieszone buzie dzieci i pomyślał: – Najpiękniejsze są te kolory, które sprawiają, że inni się cieszą.

I tak pan Staszek malował dalej: różowe ściany dla małej Zosi, fioletowe dla pana Adama, a nawet tęczowe dla psa Burka, który dostał budę w paski. Ale nigdy nie zapominał zostawić małego miejsca dla dzieci, by mogły dorysować coś od siebie.

Kiedy zapadał zmrok, pan Staszek odkładał pędzle, siadał na swoim tarasie i patrzył na rozgwieżdżone niebo. – Każda gwiazda to jak kropla farby, która maluje noc – szeptał. – A jutro znów pójdę malować radość.

I tej nocy, gdy księżyc świecił nad domkami, wszystkie dzieci spały spokojnie, śniąc o kolorowych ścianach i o panu Staszku, który malował ich uśmiechy. Dobranoc, maluchy. Niech wasze sny będą pełne ciepłych barw.