Bajka o mądrej sowie i zagubionym listku

— Bajka do czytania —

W lesie Srebrnych Drzew mieszkała mądra sowa imieniem Stella. Każdej nocy siadała na najwyższej gałęzi dębu i patrzyła, jak gwiazdy mrugają do niej z nieba. Małe zwierzęta często przychodziły do niej po radę, bo Stella wiedziała wszystko o lesie – gdzie znaleźć słodkie jagody, jak schować się przed deszczem i którędy płynie najcichszy strumyk.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc akurat wstawał, pod dębem pojawił się mały, trzęsący się listek. Był żółty, zielony i pomarańczowy, a na końcu miał maleńką plamkę. – Sowo – szepnął listek cieniutkim głosikiem – zgubiłem się. Nie wiem, gdzie jest mój dom. Drzewa zaczynają zasypiać, a ja nie mam gałęzi, na której mógłbym zostać.

Stella pochyliła głowę i przyjrzała się listkowi uważnie. – Każdy listek ma swoje drzewo – powiedziała łagodnie – ale czasem trzeba popatrzeć w górę, by je znaleźć. Wskazała skrzydłem na konary. – Leć ze mną, pokażę ci, jak wygląda las z wysoka.

Lecieli razem nad koronami drzew. Listek fruwał obok sowy, czując chłodny wiatr. Nagle zobaczył polanę, na której rosła stara jabłonka. Miała takie same plamki jak on. – To chyba moje drzewo! – zawołał listek. – Dziękuję, sowo! – I delikatnie opadł na jej gałąź, tuż obok innych liści.

Stella usiadła obok i patrzyła, jak listek wreszcie się uspokaja. – Widzisz – powiedziała – czasem dom jest bliżej, niż myślimy. Wystarczy popatrzeć z innej strony.

Tej nocy listek zasnął bezpiecznie na jabłonce, a Stella wróciła na swój dąb. Gwiazdy świeciły nad lasem, a wiatr cichutko szeptał kołysankę. Wszystkie liście spały spokojnie, każde na swojej gałęzi.

I tak mądra sowa pomogła małemu listkowi znaleźć dom, a las zatonął w cichej, spokojnej nocy. Gdzieś w oddali sowa mruknęła: – Dobranoc, lesie – i zamknęła oczy.