Bajka o mądrej sowie

— Bajka do czytania —

W głębi lasu, na starym, rozłożystym dębie mieszkała mądra sowa o imieniu Zuzia. Jej pióra były miękkie jak aksamit, a wielkie, żółte oczy widziały wszystko, co działo się w lesie. Zuzia była znana ze swej mądrości i dobrego serca.

Każdego wieczoru, gdy księżyc wschodził nad koronami drzew, do Zuzi przychodziły leśne zwierzęta ze swymi zmartwieniami. Mała wiewiórka Kiki martwiła się, że zgubiła orzeszki na zimę. Zając Pucio płakał, bo nie umiał znaleźć najsłodszej marchewki.

Sowa Zuzia słuchała cierpliwie, nie przerywając. Kiwała tylko głową i mrugała wielkimi oczami. Potem mówiła spokojnym głosem: „Usiądźcie wygodnie, pomyślmy razem”. Zwierzęta wiedziały, że u Zuzi zawsze znajdą pomocną radę.

Pewnego dnia do dębu przyszła mała myszka Marzenka. Trzęsła się ze strachu, bo bała się ciemności. „W nocy w lesie jest tak strasznie” – pisnęła. Zuzia uśmiechnęła się pod włochatym dziobem i zaprosiła myszkę do swojej dziupli.

„Popatrz” – powiedziała sowa, wskazując skrzydłem na niebo. „Ciemność to tylko chwila odpoczynku dla słońca. Gwiazdy są jak małe latarenki, które świecą, byś czuła się bezpiecznie”. Marzenka uniosła łepek i zobaczyła migoczące światełka.

„A jeśli boisz się samotności” – dodała Zuzia – „pamiętaj, że w lesie wszyscy jesteśmy przyjaciółmi. Wystarczy cicho zawołać, a ktoś przyjdzie”. Myszka uśmiechnęła się pierwszy raz od wielu dni. „Dziękuję, Zuziu” – szepnęła.

Innym razem przyleciał mały ptaszek Tadek, który nie umiał śpiewać. Wstydził się, że inne ptaki wyśmiewają jego piskliwy głosik. Zuzia poklepała go skrzydłem po plecach. „Każdy głos jest ważny” – powiedziała łagodnie.

„Spróbuj nucić cichutko, tak jak szumi wiatr w liściach” – poradziła sowa. Tadek zamknął oczy i zaczął nucić melodię wiatru. Brzmiało to pięknie i spokojnie. Od tej pory Tadek śpiewał tylko dla siebie, a jego piosenki cieszyły wszystkich w lesie.

Zuzia uczyła zwierzęta, że bycie mądrym to nie tylko wiedza, ale też umiejętność słuchania i pomagania innym. Każdy jej wieczór kończył się wspólnym patrzeniem w gwiazdy i życzeniem sobie dobrej nocy. Las stawał się coraz spokojniejszy.